badkΗ Χορογραφία της Βίας

Στιούαρτ Χόουμ: Blowjob
Μετάφραση: Χρ. Παμπλέκης
Εκδόσεις: Οξύ

Το χάος των μεγαλουπόλεων γεννά και το συνειδησιακό χάος. Μέσα στο λαβύρινθο του τσιμέντου και του γυαλιού περιπλανιούνται ομάδες και μεμονωμένα άτομα που πασχίζουν να νοηματοδοτήσουν, με κάθε τρόπο, την ύπαρξή τους. Η αναζήτηση μιας ταυτότητας γίνεται η δεσπόζουσα κινητήρια δύναμη, γίνεται παράφορος (και σπασμωδικός, πολλές φορές) οδηγός συμπεριφοράς. Ο κοινωνικός ιστός έχει διαρραγεί ανεπανόρθωτα, οι μεγάλες αφηγήσεις, όπως έλεγε ο Φρανσουά Λυοτάρ, έχουν πλέον εξαχνωθεί, και οι παρίες των μεγαλουπόλεων μοχθούν να ανακαλύψουν νέους ρόλους προκειμένου να καταστήσουν δυνατή και έγκυρη την παρουσία τους σε μια συλλογικότητα - έστω και εφήμερη, έστω και εσπευσμένα συγκροτημένη, έστω και θεμελιωμένη στο σχεδόν τίποτα, σύμφωνα με τον Μαξ Στίρνερ.
Όταν οι σημασίες έχουν φθαρεί ανεπανόρθωτα, η βία αναλαμβάνει τα ηνία. Η βία και η συγκατοίκηση με τη βία γίνεται όρος και τρόπος ύπαρξης, γίνεται όρος και τρόπος εξασφάλισης μιας ταυτότητας. Η μεγαλούπολη είναι η φάτνη της βίας, είναι το πεδίο συγκρότησης πρόσκαιρων σχηματισμών και το πεδίο σύγκρουσης του ενός πρόσκαιρου σχηματισμού με τον άλλο. Τα πρόσημα αλλάζουν, τα άκρα συγκρούονται, οι νεαροί δαπανώνται σε έναν κυκεώνα ματαιότητας, θυσιάζονται στον βωμό του αδιανόητου.
Ο Στιούαρτ Χόουμ υπήρξε αυτόπτης μάρτυρας τέτοιων διαδικασιών. Η χορογραφία της βίας εκτυλίχθηκε μπροστά του. Ο ίδιος συμμετείχε στις συγκρούσεις μιας φλεγόμενης νεολαίας που αναζητούσε με λύσσα, με μανία, με πάθος (αλλά όχι και με λογική, με νοημοσύνη, με μια κάποια στρατηγική) ένα είδος ταυτότητας. Κατέγραψε αυτήν την αγωνιώδη αναζήτηση, συνέθεσε τόσο δοκίμια όσο και μυθιστορήματα, έγινε ένας ρεπόρτερ της βίας. Ένας τελάλης της αδρεναλίνης. Κυκλοφορεί στα σοκάκια της απελπισίας και μετατρέπει σε κείμενο τις εμπειρίες εκείνων που η σύγχρονη κοινωνική οργάνωση σπρώχνει σε ένα όλο και πιο άχαρο περιθώριο.
Ο Χόουμ παρακάμπτει εσκεμμένα κάθε λογοτεχνικό ψιμύθιο και επιχειρεί να αποδώσει το χάος των μεγαλουπόλεων στη γυμνότητά του. Το Blowjob είναι λιγότερο ένα μυθιστόρημα και περισσότερο ένα σύνολο από γδούπους, ρυθμικές κλωτσοπατινάδες, χοροπηδητά στο χάος, βραχνά ξεφωνητά, χτυπήματα που προκαλούν μώλωπες και πολλαπλά κατάγματα. Πρωταγωνιστής, όπως σημειώνει ο εκδότης Νίκος Χατζόπουλος στο προλογικό του σημείωμα, είναι το Λονδίνο, ενώ "οι χαρακτήρες μοιάζουν περισσότερο με καρικατούρες ή με τις φιγούρες του play station". Το βάθος της προσωπικότητας λάμπει με την απουσία του, οι σκηνές μάχης είναι το παν, τα "πώς" και τα "γιατί" έχουν σαρωθεί από τις παραστατικές καταγραφές των συγκρούσεων, των σκηνών μάχης: από τη χορογραφία της βίας.
Συνάμα, έχουμε την ευκαιρία να ρίξουμε και μια ματιά στις σύγχρονες κοινωνικές ομαδώσεις, στα νέα επαγγέλματα και παραεπαγγέλματα, στο αμάλγαμα που συνθέτει τον πληθυσμό της μεγαλούπολης. "Στην κεφαλή της πορείας βρίσκονταν μερικοί καλοντυμένοι ακτιβιστές. Είχαν ένα πανό με μια καρμανιόλα και το σήμα της Μηδενιστικής Συμμαχίας. Πίσω τους είχε συσπειρωθεί μια φάλαγγα κουρελήδες λουμπενίσκοι, ένα μωσαϊκό αποτελούμενο από τα μέλη του υποπρολεταριάτου και τους νεόπτωχους της μπουρζουαζίας: αλήτες, ταχυδρομικοί υπάλληλοι, αποστρατευμένοι στρατιώτες, φρη-λανς γραφίστες και σχεδιαστές, φυγόδικοι, φιλόδοξοι ροκάδες μουσικοί που βρίσκονταν όμως ακόμα στην ανωνυμία, πορτοφολάδες, ποιητές, τσατσάδες απ' τα μπορντέλα, φύλακες από τα δημόσια αποχωρητήρια, ζητιάνοι, άνεργοι νεολαίοι και μερικοί γέροι ρακοσυλλέκτες".
Ο Χόουμ καταφέρνει να συνθέσει ακόμη ένα σάουντρακ της μεγαλούπολης, μια άγρια παρτιτούρα για την κακοφωνία που αποτελεί την ηχητική μπάντα της ζωής μας μες στα ερείπια ενός αιώνα που δύει, ένα μιαρό έπος για τον άνθρωπο που, πάση θυσία, πασχίζει να ξεφύγει από την καταδίκη του να είναι μονοδιάστατος. Αξίζει να αφουγκραστούμε αυτή τη ρημαγμένη μελωδία της βαναυσότητας, όσο οχληρή κι αν είναι.

links:Steward Home Page

 

BOOKS' ARCHIVES
[HappyReviews]


[01]Μπέρναρντ Λιούις: Οι Ασσασίνοι.
[02]Στιούαρτ Χόουμ: Blowjob.
[03]Tόμας Μπέρνχαρντ: Διόρθωση.
[04]a. Γιόχαν Χουϊζίνγκα: Homo Ludens, Ο Άνθρωπος και το Παιγνίδι.b. Ροζέ Καγιουά: Τα Παιγνίδια και οι Άνθρωποι. c. Ιουλίτα Ηλιοπούλου
[05]Ιστορία της Νεωτερικής και Σύγχρονης Φιλοσοφίας (Φυσιογνωμίες και Έργα).
[06]Εμμανουήλ Παπαζαχαρίου (Ζάχος):Η Πιάτσα.
[07]Samuel Beckett: Κάθαρση (και άλλα έργα).
[08]CHE Όπλα, Ποίηση, και Κάμερα.
[09]Στέφανος Ροζάνης: Ezra Pound, Ένας νεωτερικός Οδυσσέας.
[10]π. Νικόλαος Λουδοβίκος:Η κλειστή πνευματικότητα και το νόημα τού εαυτού/Ο μυστικισμός τής ισχύος και η αλήθεια τής φύσεως και τού προσώπου.
[11]Jean Baudrillard: Συνθήματα.
[12]Αντόνια Λογκ: Shadow-Box.
[13]Πωλ Βιριλιό: Η διαδικασία της σιωπής.
[14]Χρήστος Σιδερής : 7 Ημέρες ψέμματα.
[15] Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος: Το απροσδόκητο γρασίδι.
[16] Στέφανος Ροζάνης:Ο αδιανόητος θάνατος.
[17] Παν. Δρακόπουλος:Κείμενα με σπασμένη ενότητα.
[18] John Ralston Saul : Πολιτισμός χωρίς συνείδηση.
[19] Dante Alighieri: Η θεία κωμωδία. Χ.Λ. Μπόρχες: Δοκίμια για τον Δάντη.
[20] Τζων Ντος Πάσος: Manhattan transfer.
[21] Μάρσαλ Σάλινς: Πολιτισμός και πρακτικός λόγος
[22] Αχιλλέας Φωτάκης: Βιβλιογραφία τού Σουρεαλισμού στα ελληνικά (μέρος πρώτο)
[23] Αριστούργημα με δίχως ψυχή
[24] Για Τις Σπονδές Ας Πω Δυο Λόγια
[25] Ο Καιρός των Χρυσανθέμων

26.Το ιθαγενικό ζήτημα σήμεραJeffrey Sissons

ΓΙΩΡΓΟΣ-ΙΚΑΡΟΣ ΜΠΑΜΠΑΣΑΚΗΣ