HOLLOW SKY 0

διότι πρέπει να έχει ο ποιητής το κιβούρι του.

Μέσ'απο τα σταυροδρόμια των ερειπίων ενός πυρπολημένου πολιτισμού
κι απ'τους ωκεανούς των "γεγονότων"
-- πάει ένας αιώνας απο τότε --,
ξεπρόβαλαν εκείνοι που με, σημαία τη λήθη,
τι παράξενο!
ξανάστησαν το γκρεμισμένο άγαλμα της Μνήμης.

Και είπαν, ούτε λίγο ούτε πολύ : "Το ζήτημα της εξουσίας είναι τόσο καλά κρυμμένο στις κοινωνιολογικές θεωρίες και στις θεωρίες για την κουλτούρα, ώστε οι ειδικοί μπορούν να μουντζουρώνουν χιλιάδες σελίδες για την επικοινωνία ή τα μαζικά μέσα επικοινωνίας, χωρίς να σημειώνουν ούτε μια φορά πως η επικοινωνία για την οποία μιλούν έχει μια μοναδικότητα απλώς και μόνον επειδή οι καταναλωτές της δεν έχουν τίποτα ν'απαντήσουν".

Κι είπαν ακόμα : "΄Οποιος δεν ενοχλείται απο την τυραννία που ασκείται στη ζωή του σε αυτό το επίπεδο, δεν μπορεί να καταλάβει τίποτα απο τη σημερινή κοινωνία".

΄Ο,τι κι αν απογίναν εκείνοι οι φίλοι μας, ακόμα κι αν τους πάγωσε "του χρόνου ο καταρράκτης", εκείνο το πρώτο άγγιγμά τους το νιώθουμε ζεστό στο χέρι μας. Γιατί μάς μίλησαν για τη Βασιλεία της Σιωπής που . λέων βρυχόμενος . απλώνεται τριγύρω μας, στους δρόμους των αφιλόξενων πόλεων, στα λεω"φορεία" που μάς πηγαινοφέρνουν απο σιωπή σε σιωπή, στις "δοσοληψίες" μας με ανθρώπους-εργαλεία, . ζητώντας δικαιώματα και στην ψυχή μας.

Σε τούτην εδώ τη στήλη θα προσπαθήσουμε, όσο το μπορούμε, να ζωγραφίσουμε τα (συχνά απρόοπτα) μονοπάτια που μάς οδήγησαν στο σκοτεινό τοπίο της Σιωπής, σε τούτο τον κυρτό και ψεύτη ουρανό που μάς πλακώνει. ΄Οχι για να μουντζουρώσουμε κι εμείς χιλιάδες σελίδες με θεωρίες που δεν θα μπορούν ν'απαντηθούν, αλλά με την ελπίδα να ξαναβρούμε το ξέφωτο και ξαναδούμε εναν ουρανό γεμάτον άστρα.

Γιάννης Δ. Ιωαννίδης [e-mail]