HOLLOW SKY 2

Η σιωπή εκεί που δεν την περιμένουμε.

Είχα πάει τις προάλλες σ' ένα από αυτά τα "αυτόνομα-αυτοδιαχειριζόμενα στέκια", που με πολλούς κόπους και μεράκι φτιάχνουν κάποιοι, νέοι συνήθως, άνθρωποι αναζητώντας άλλους τρόπους συνύπαρξης, δράσης κι επικοινωνίας, που "δεν θα περνούν από τα φίλτρα τών μηχανισμών τής διαμεσολάβησης" και όπου "ο καθένας μπορεί να συμμετέχει ισότιμα, χωρίς τυπικές ή άτυπες μορφές ιεραρχίας". Βρέθηκα εκεί ένα βραδάκι με την ευκαιρία μιάς συζήτησης γύρω από κάποιες ενδιαφέρουσες αλλά παραγνωρισμένες όψεις τής σκέψης ενός μεγάλου επαναστάτη τού παρελθόντος. Τα ονόματα τών δύο "κεντρικών ομιλητών", ανθρώπων κάπως μεγαλύτερης ηλικίας και με πλούσιο συγγραφικό ή και αγωνιστικό κεφάλαιο, φαίνονταν να εγγυώνται μια βραδυά πλούσια σε πνευματική τροφή.
Είχα ξαναπεράσει, βιαστικά, από εκείνο το χώρο και μού είχε κάνει εντύπωση η ζεστασιά με την οποία τον είχαν διαμορφώσει οι άνθρωποι που τον έστησαν - μια εντύπωση ακόμα πιο θετική μιάς και γνωρίζω οτι τέτοιες προσπάθειες στερούνται τών άφθονων μέσων, που δίνονται πλουσιοπάροχα στις κερδοσκοπικές επιχειρήσεις. Εκείνο το βράδυ έφτασα λιγάκι αργοπορημένος στη "συζήτηση". Κι έμεινα άναυδος! Ο χώρος, που στο προηγούμενο πέρασμά μου απόπνεε την οικειότητα ενός λαϊκού καφενείου, είχε μεταβληθεί σε μια κλασσικότατη αίθουσα σχολείου! Οι ομιλητές κάθονταν πίσω από ένα μακρύ τραπέζι πάνω σ' ένα υπερυψωμένο βάθρο, απευθυνόμενοι στο "κοινό" τους μέσ' από μικροφωνικές εγκαταστάσεις. ΄Οσο για το, κατά βάση νεανικό, "κοινό", ήταν αναγκασμένο να τούς ακούει παραταγμένο σε άψογα στοιχιμένες καρέκλες που, όπως στο σχολείο, διασφάλιζαν οτι οι "ακροατές" δεν θα μπορούσαν να βλέπουν παρά ο ένας τις πλάτες τού άλλου - κι όλοι μαζί, μια άτυπη μάζα, τούς υπερυψωμένους ομιλητές!
Συνεπαρμένοι απο τον οίστρο τών γνώσεων και τών εμπειριών τους, και "προφυλαγμένοι" στο βάθρο τους απο το τραπέζι και τα μικρόφωνα, οι ομιλητές έκαναν τη "διαλεξή" τους, μιλώντας ακατάπαυστα από μία με μιάμιση ώρα ο καθένας. ΄Οσο για τούς ακροατές, στα μπροστινά "θρανία" ήταν έκδηλη μια κάποια "επιμέλεια" ενώ, όσο πηγαίναμε προς τα τελευταία, οι "αταξίες" και οι "παρεκτροπές", λόγια ψιθυριστά, πλάτες μισογυρισμένες προς την "έδρα", κ.λπ., πληθύνονταν υποχρεώνοντας τον συντονιστή να τούς ανακαλεί ανά διαστήματα στην "τάξη". Με θλίψη αναλογίστηκα πως, στο σχολείο τουλάχιστον, επιστρατεύαμε και τα φυσοκάλαμα ή τίς σαϊτες. Πού τέτοια εδώ! Εδώ υποτίθεται οτι ένα κοινό ενδιαφέρον ένωνε τούς "δάσκαλους" με τούς "μαθητές", συγγνώμη, τούς ομιλητές με τούς ακροατές ήθελα να πω.
Δεν θα επιμείνω στα πολλά στιγμιότυπα. Όλοι έχουμα πάει σχολείο και μπορούμε να τα φανταστούμε. Η κατάληξη εκείνου τού "μαθήματος" ήταν ακόμα πιο χαρακτηριστική. Αφού οι ομιλητές ολοκλήρωσαν τις διαλέξεις τους, ο συντονιστής δήλωσε οτι δεν απομένει πιά παρά "ελάχιστος χρόνος για ερωτήσεις". Τέσσερα ή πέντε άτομα, από τα μπροστινά "θρανία" βεβαίως, σήκωσαν το χέρι τους, οι ερωτήσεις μαζεύτηκαν κι απαντήθηκαν. μαζικά. Κι έπειτα, η αίθουσα άδειασε σχεδόν διαμιάς σαν να 'χε επιτέλους χτυπήσει το λυτρωτικό κουδούνι τού διαλείμματος!
Να λοιπόν που δεν αρκεί καθόλου να θέλεις να σπάσεις τα "φίλτρα τής διαμεσολάβησης" και τις "τυπικές ή άτυπες ιεραρχίες", για να τα σπάσεις. Και να επίσης που δεν πρόκειται καμμιά θεαματική διαδήλωση να τα σπάσει ποτέ, όταν οι ίδιοι άνθρωποι που χτες ή αύριο θα διαδηλώνουν, σήμερα, τώρα, τα αναπαράγουν μεταξύ τους μην καταφέρνοντας να πάρουνε στα σοβαρά τα χασμουρητά τους και ν' αναγνωρίσουν τη δύναμη εκείνη που τούς μεταμορφώνει σε "ακροατές" ακόμα και σε χώρους και χρόνους που οι ίδιοι έχουν επιλέξει και διαμορφώσει

NEXT

 


 

Γιάννης Δ. Ιωαννίδης [e-mail]