HOLLOW SKY 4>>

O Νίτσε είχε πει κάπου πως σιχαινότανε τούς ποιητές, γιατί βγάζουν τα συναισθήματά τους σε κοινή θέα. Λόγια ίσως περίεργα από κάποιον που θεωρείται ποιητής. Εδώ θα μού επιτρέψετε να τον παρακούσω. Δεν θα βγάλω όμως τα δικά μου συναισθήματα σε κοινή θέα, άλλωστε δεν είμαι ποιητής, μα ένα ποίημα από τα τελευταία εκείνου τού χαμένου φίλου μου - το όνομά του δεν θα το φανερώσω --, που το ξαναβρήκα ξεσκαλίζοντας το συρτάρι τών αναμνήσεών μου. Ελπίζω πως δεν θα μού θυμώσει από εκεί που είναι τώρα. Θυμώνουν τ' αστέρια;

Χώμα και χολή.


Αυτές οι πλάτες,
που κάποτε γαντζώθηκες πάνω τους τρέμοντας,
τώρα μυρίζουν χώμα.
Τώρα βγάζουν φτερά.

Αυτά τα χείλη,
που κάποτε ρούφηξα το μέλι τους,
τώρα είναι γεμάτα αγριόχορτα.
Τώρα στάζουν χολή.

Κοιτάζω στο Βοριά τα σύννεφα που φεύγουν
και ταξιδεύω νοερά μαζί τους.
Τόσα σχήματα που αλλάζουν,
πώς να τα καβαλικέψω;
Πώς φανταζόσουνα πως θα τα καβαλικέψεις εσύ;
Σύννεφα είναι και μάς πάνε.
Τίποτε άλλο,
για σήμερα.

Υ.Γ. ΄Οσο για μένα, αφιερώνω το The next man that I see, τής Annita Lane, στις γυναίκες που δεν στάθηκα άξιος να αγαπήσω όσο με αγάπησαν (έλεος κορίτσια!).


back

 

Γιάννης Δ. Ιωαννίδης [e-mail]