HOLLOW SKY 5

Πώς παίζεις με ό,τι σού δίνεται χωρίς να σού ανήκει;

Κι όμως, δεν θα μιλήσω για γυναίκες!. Την ίδια περίπου εποχή, ή ίσως λίγο νωρίτερα, που ο Χουάν Ραμόν Ρότσα διατύπωσε το περίφημο απόφθεγμα "Πόρνη μπάλα!", ένας φίλος μου, παλιά καραμούζα τής θύρας 13, διατύπωνε το εξίσου τολμηρό απόφθεγμα : "Πόρνη γλώσσα!". Εννοούσαν και οι δυο : "Σε όλους δίνεσαι και σε κανέναν δεν ανήκεις!". Στοχάστηκα κάμποσο πάνω στο απόφθεγμα τού Χουάν. ΄Ισως επειδή κάποτε υπήρξα τερματοφύλακας, το αίσθημα μού ήταν καθαρό : τη στιγμή που καταφέρνεις να βαστήξεις λίγο τη μπάλα, ξέρεις πως πρέπει να την ξαναρίξεις στο παιχνίδι. Άλλοι, "φίλοι" ή "εχθροί", θα την πάρουνε, και η μοίρα της σού είναι άγνωστη μέχρι την επόμενη επαφή - που μπορεί να είναι τόσο υπέροχη όσο μια θεαματική απόκρουση ή τόσο θλιβερή όσο το να τη μαζέψεις απ' τα δίχτυα. Και ίσως οι καλύτεροι μπαλαδόροι είναι εκείνοι που αυτό το ξέρουν χωρίς να παθαίνουν, δηλαδή εκείνοι που κάνουν παιχνίδι. Στοχάστηκα κάμποσο και πάνω στο παράλληλο απόφθεγμα τού φίλου μου. Όσο κι αν "μπλοκάρεις" μια λέξη, όσες "τρίπλες" κι αν κάνεις με μια έννοια, παιχνίδι γίνεται μόνον αν την ξαναρίξεις στο Μαρακανά τής γλώσσας έχοντας επίγνωση οτι, όπως την πήρες από άλλους, σε άλλους θα τη δώσεις χωρίς να ξέρεις ποτέ, εκ τών προτέρων, το αποτέλεσμα. Χωρίς να το ξέρεις; Από τότε που με θυμάμαι, ποτέ δεν έπαψαν οι διαμαρτυρίες οτι το πρωτάθλημα είναι "σικέ". Φαίνεται οτι πάντοτε κάποιοι (ανασφαλείς; άπληστοι;) θέλουν να ξέρουν από τα πριν το αποτέλεσμα, θέλουν την "πόρνη μπάλα" αποκλειστικά δική τους, άλλοι για να αυξήσουν την, εκτός παιχνιδιού και σε βάρος τού παιχνιδιού, δόξα τους κι άλλοι τα κεφάλαιά τους, με πρόσχημα οτι παίζουν. Δυστυχώς, με την "πόρνη γλώσσα" τα πράγματα είναι ακόμα πιο θολά. Ελάχιστοι φαίνεται να έχουν επίγνωση οτι, όπως η μπάλα, οι λέξεις και οι έννοιες είναι στρογγυλές. Ελάχιστοι έχουν επίγνωση οτι, και εδώ, το θέμα είναι να γίνεται παιχνίδι, και οτι η δόξα ή τα κεφάλαια έρχονται σε δεύτερη μοίρα, αν δεν το εμποδίζουν. Ελάχιστοι συζητούν, μιλούν ή γράφουν με συνείδηση οτι η γλώσσα σε όλους δίνεται και σε κανέναν δεν ανήκει. Καθώς αναρωτιόμουνα πώς είναι να συζητάς, να μιλάς ή να γράφεις έχοντας αυτή τη συνείδηση, κι επειδή έψαχνα κι εγώ κάποιο πιο πρακτικό απόφθεγμα, μού ήρθαν στο νου τρεις συμβουλές που είχα ακούσει κάποτε και τις κατέγραψα αμέσως. Θεώρησα οτι δεν θα είχα να πω τίποτα καλύτερο, και σάς τις μεταφέρω αυτούσιες : "1. Μην υπερηφανεύεσαι όταν ταπεινώνεσαι. 2. Μην γλυστράς από την απλότητα στην αναίδεια. 3. Μην κάνεις τα ξένα, δικά σου".


StarryNights

Γιάννης Δ. Ιωαννίδης [e-mail]