HOLLOW SKY 6

Ο επιθεωρητής Τζιράρ ξαναχτυπά!

(θρίλερ σε συνέχειες)

Φοράω το θεωρητικό μανδύα μου κι ανοίγω το φέρετρο. Είναι μεσάνυχτα. Στους δρόμους, φήμες κυκλοφορούν : "Το Πρωτάθλημα είναι σικέ", "Η Γλώσσα είναι σικέ". Δεν έχω καιρό να νοσταλγήσω τα Καρπάθια. Τα εγκεφαλικά μου κύτταρα είναι στεγνά. Διψάω για φρέσκο πνεύμα! Γιατί υπάρχει αντιπαλότητα γύρω από τις μπάλες, γύρω από τις έννοιες; Γιατί υπάρχει αντιπαλότητα γύρω από ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ αντικείμενο; Ψάχνω στις τσέπες μου. Ένα κιτρινισμένο χαρτί, από τα πολλά που κουβαλάω εδώ κι αιώνες, λέει : "Εξαιτίας τής πρωταρχικής σπάνης, Βλαντ!". Ένα κύμα αναμνήσεων με τυλίγει. Μια συζήτηση μεταξύ δύο φίλων, που περηφανεύονταν οτι από μόνοι τους έφτιαχναν ένα ολόκληρο "συμβούλιο". ΄Ημουν κι εγώ εκεί, μια νυχτερίδα στο περβάζι τού σπιτού τους. Κι άκουσα :
"Αφού λοιπόν δεν φτάνανε τα αγριογούρουνα κι οι γυναίκες για όλους, υπήρχε ΠΡΩΤΑΡΧΙΚΗ ΣΠΑΝΗ! Γι' αυτό και τσακώνονταν οι άνθρωποι, ώσπου κάποιοι καπελώσανε τούς υπόλοιπους. Φερστάιν καμαράντ;", έλεγε με σιγουριά ο Καρλ κατεβάζοντας ηδονικά μια γουλιά από το εξαίσιο Ναπολεόν που τού είχε προσφέρει ο φίλος του. "Ίσως Καρλ, αλλά τώρα δεν τσακωνόμαστε για αγριογούρουνα και για γυναίκες μόνο, αλλά για τις κάθετες ή οριζόντιες ρίγες τών μαγιώ, για τα αστέρια πάνω στην ετικέτα τών κονιάκ, για το χρώμα τών λουστρινιών μας, για τη φύση τής υπεραξίας, για την πατρότητα τών έργων τού Σαίξπηρ!", τόλμησε να πει ο Φρήντριχ στις 2.34' τής 12ης Μαϊου τού 18., κάπου στα περίχωρα τού μουντού Λονδίνου, έπειτα από μια αρκετά πετυχημένη μπάζα τού Καρλ στο Χρηματιστήριο (400 λίρες Αγγλίες για την ακρίβεια, όπως υπερηφανεύτηκε αργότερα σε επιστολή του). "Τι εννοείς ανόητε; Ότι τέτοιοι ποταποί καυγάδες συντάραζαν και τούς ασκητικούς προπροπροπαπούδες μας στα σπήλαια τού Λασκό;", τον επετίμησε ο Καρλ. "Μήπως, λέω μήπως, η σπάνη είναι ΤΕΧΝΗΤΗ μάιν λίμπε Καρλ", απάντησε ζαρωμένος ο Φρειδερίκος. "Γκμουχ-γκμούχ, μη μού τα πρήζεις, κι έχω και το συκώτι μου Φριτς!", δήλωσε κοφτά ο Κάρολος στραβοκαταπίνοντας το πεντάστερο κονιάκ του. Κι έπειτα από μια σύντομη ενδοσκόπηση (ο Φρήντριχ το είδε στα σπινθηροβόλα μάτια του, που χάθηκαν προς στιγμή κοιτάζοντας την προτομή τής Αθηνάς στο τραπεζάκι τού σαλονιού), ξέσπασε όπως συνήθως σε καταλυτικές διευκρινήσεις : "Ιδού μικρέ! Σήμερα η σπάνη είναι ίσως ψίλο-τεχνητή, αλλά τόόόότε ήτανε σπάνη με τα όλα της. Φαντάσου μια μεγάάάάάλη ζούγκλα, άινε γκρρρρόόόόσε γιούνγκλε, όόόόόόλο θηρία και προγλωσσικούς πιθηκανθρώπους, ε; Μην κοιτάς τώρα, που φοράμε γραβάτες και γαργαρίζουμε το ρο. Αυτοί οι άγριοι δεν ήταν σαν κι εμάς, έτσι;". Ο Φρήντριχ, τρομοκρατημένος από την άκρως πειστική εικόνα τής απαίσιας ζούγκλας, κι ακόμα περισσότερο από εκείνο το υπογραμμισμένο "έτσι;" πίσω από το οποίο διέβλεπε τη μομφή οτι είναι φιλό-νεάντερταλ, ζάρωσε ακόμα περισσότερο. "Θα σε φτιάξω άμα τα τινάξεις γέρο-μπεκρή!", σκέφτηκε, αλλά δεν τόλμησε να το πει. Μαντεύοντας όμως τις ιταμές σκέψεις τού φίλου του, ο δαιμόνιος δόκτωρ Καρλ σηκώθηκε όρθιος βροντοφωνάζοντας : "Αλλά κι αν θες να ξέρεις κακομοίρη μου, και σήμερα ακόμα είναι σπάνη κ-α-ρ-α-μπ-ι-ν-ά-τ-η. Απόδειξη; Ο φτωχό-Λαφάργκ, που κακοχρόνο νά 'χει ο τεμπέλαρος, δεν μπορεί να πιεί τούτο 'δω το κονιάκ, γιατί, μα τα μουστάκια μου!, δεν τρέχουν ποτάμια κονιάκ από τούς κρουνούς τών υπανάπτυκτων ακόμα παραγωγικών δυνάμεων! Μάθε λοιπόν πως η αντιπαλότητα, και μαζί της η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο, θα σταματήσει μόνον όταν θ' αναπτυχθούν πλέρια οι παραγωγικές δυνάμεις". "Μα τα γένια τού Μπακούνιν! Δίκιο έχεις!", ψέλλισε με θαυμασμό ο Φρήντριχ, φροντίζοντας ωστόσο να πικάρει το νικητή αναφέροντας ένα όνομα που τον νευρίαζε. Η φράση "ανοιχτοί κρουνοί των παραγωγικών δυνάμεων" ήταν κάτι που πάντοτε τον έκανε να σταματάει κάθε αντίσταση. Κάτι τέτοιες στιγμές ο καλός του φίλος, τού άγγιζε τις βαθύτερες Γοτθικές χορδές του! Αφθονία, τι γλυκειά λέξη! "Η Ιερή Κατανάλωση τών Βανδάλων, τών Τευτόνων, τών Σικαμβρών!", σκέφτηκε και βρέθηκε μεμιάς στην τεχνολογική Βαλχάλα που πρόβαλε μπροστά του καθαρότερη κι από τον ομιχλώδη Τάμεση. Χάθηκαν λοιπόν σε κοινές ονειροπολήσεις. Το πρωί, λέει, θα ψάρευαν, το μεσημέρι θα παίζανε κιθάρες ή θα έφτιαχναν ψάθινα καλάθια, και το απόγευμα θα έγραφαν κριτική στο πλάι τών ανοιχτών ποταμών τών "ανεπτυγμένων παραγωγικών δυνάμεων". Γλυκειά ζωή!

(συνεχίζεται)



StarryNights

 

Γιάννης Δ. Ιωαννίδης [e-mail]