HOLLOW SKY 8

Ο επιθεωρητής Τζιράρ ξαναχτυπά!

(θρίλερ σε συνέχειες #1|#2)

(μέρος 3ο)


. Αδημονούσα. "Μίλα μου λοιπόν ω! σκοτεινότατε ερευνητά τής φύσης και τών αιτίων τής αθλιότητας τών ανθρώπων!", ψέλλισα κάθιδρος. Παίζοντας με την αγωνία μου, ο Βου Γιέ σταύρωσε τα χέρια του και με ρώτησε απαλά : "Ώστε λοιπόν συμφωνείς τόσο εύκολα οτι ο κόσμος δεν είναι τούρτα;". Λοξοκοίταξα τη Wanda για βοήθεια. Μού έγνεψε να μιλήσω ανοιχτά. Δεν δίστασα λοιπόν να τού αποκαλύψω οτι γνώριζα ήδη, από "Το 7ο βιβλίο τής Μετάνοιας" τού Αγιατολάχ Ασγκέρ Γιορούν, πως η μορφή τού κόσμου καθορίζει το περιεχόμενό του. Πως, μακρυά απ' το να είναι τούρτα, η μορφή που έδωσαν οι άνθρωποι στον κόσμο τους ήταν πλέον η μορφή-μπουκάλι! Πως η απαίσια αυτή μορφή-μπουκάλι, η μορφή-σουπερμάρκετ, δεσμεύει, κρύβει και εξοικονομεί τον πλούτο απελευθερώνοντάς τον σταλιά-σταλιά, "μόνο μέσα σε ελεγχόμενες και περιορισμένες συνθήκες". Και πως μόνον όταν σπάσουμε το μπουκάλι, θα καταργήσουμε την οικονομία. Δεν πρόλαβα ν' αποσώσω την τελευταία αυτή λέξη και με μια ξαφνική όσο κι επιδέξια κίνηση πέντε πυρακτωμένες βελόνες εκσφενδονίστηκαν καταπάνω μου! Μόλις που πρόλαβα να σκύψω κι έτσι οι τέσσερεις καρφώθηκαν πίσω μου, πάνω στο θολό πορταίτο ενός επαναστάτη θεωρητικού τών sixties, που ήταν ήδη γεμάτο από σκουριασμένες βελόνες. Η πέμπτη με βρήκε στο τρίτο τσάκρα και μού μούδιασαν τα άκρα. Όρθιος, με τις γροθιές του ακουμπισμένες στο τραπέζι και με πρόσωπο συσπασμένο, ο πρώην ήρεμος Βου Γιέ ούρλιαζε : "Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!".
Έμεινα άναυδος! "Μήπως αλλόκοτέ μου Υπερδιαλεκτικέ χρησιμοποιείς πάνω μου την πανάρχαια τεχνική τών κοάν;", τόλμησα να πω μόλις συνήρθα. "Μήπως επιχειρείς ν' ακινητοποιήσεις τον πεινασμένο μου εγκεφαλικό φλοιό; Θέλεις λοιπόν να μού πεις οτι τόσα εγχειρίδια Οικονομικής επιστήμης, τόσα γραφεία οικονομικών ερευνών, οι έδρες Οικονομολογίας στα σεβαστά μας πανεπιστήμια, ακόμα και τα Υπουργεία Οικονομικών σε όλο τον πλανήτη, έχουν στηθεί πάνω στο ΤΙΠΟΤΑ;". "Σού θυμίζω διψασμένε μου βρυκόλαξ οτι και σε παλιότερες εποχές, που τις έζησες από κοντά, ανάλογες επιχειρήσεις είχαν στηθεί προκειμένου ν' αποδειχτεί ο αριθμός τών αγγέλων που χωρούν στο κεφάλι μιάς καρφίτσας", απάντησε ο Βου Γιέ, που στο μεταξύ είχε ανακτήσει την ψυχραιμία του. Και ανοίγοντας ένα πανάρχαιο βιβλίο, διάβασε με έμφαση : "Αντίθετα απ' ό,τι ισχυρίζεται η οικονομική οφθαλμαπάτη, το πρώτο ανθρώπινο ιστορικό γεγονός δεν ήταν η παραγωγή τών μέσων που επιτρέπουν την ικανοποίηση τής ανάγκης για φαγητό, πιοτό, κατοικία, ρούχα. Ποιό ζώο δεν ικανοποιεί αυτές τις ανάγκες, εκτός από το νεκρό ζώο βέβαια; Λοιπόν όχι! Αυτό που ξεχωρίζει τον άνθρωπο από το ζώο είναι ακριβώς το γεγονός οτι το φαγητό, το πιοτό, η κατοικία, η ένδυση, δεν είναι για τον άνθρωπο αυτοσκοποί αλλά ΠΡΟΣΧΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ". Ένα περίεργο φως απλώθηκε στον τελεγκέφαλό μου, ξεκινώντας από το αριστερό ημισφαίριο προς το δεξί. Εστιάζοντας την προσοχή της στο τρίγωνο ανάμεσα στο μέτωπο και τούς ώμους τού Βου Γιέ προκειμένου να προλάβει μια ενδεχόμενη νέα βελονιστική επίθεση, η τολμηρή μου Wanda πήρε το λόγο : "Δηλαδή σεβαστέ μας θεραπευτά οι άνθρωποι, βρυκόλακες και μη, δεν επικοινωνούν με σκοπό να ικανοποιήσουν τις ζωώδεις ανάγκες τους;". Μαλακωμένος από τη νεκροζώντανη ομορφιά της, ο Βου Γιέ απάντησε μειλίχια : "Οι άνθρωποι, ακόμα και οι βρυκόλακες, χρησιμοποιούν τις ζωώδεις ανάγκες τους ως υλικό τής επικοινωνίας. Οι σχέσεις που εγκαθιδρύουν μεταξύ τους δεν έχουν άλλο σκοπό από τις σχέσεις που εγκαθιδρύουν μεταξύ τους. Ο πλούτος είναι δραστηριότητα και είναι πλούτος τής επικοινωνίας. Η οικονομία δεν υπάρχει".
Το φως μέσα μου αναβόσβηνε. Στο δρόμο αλυχτούσαν τ' απόκοσμα σκυλιά. "Μα τότε γιατί οι άνθρωποι τσακώνονται κι αλληλοκαπελώνονται έως θανάτου στο όνομα πραγμάτων; Γιατί κάνουν σαν αυτοσκοπός τους να είναι η κατοχή πραγμάτων;", είπα με θάρρος. Στο πρόσωπο τού Βου Γιέ αντιπαλεύανε η οργή με τη θλίψη. "Αλλοτρρρρρρίωση!", είπε σφίγγοντας τα δόντια : "Ακόμα κι εσύ τρελό μου τέρας δεν μπορείς να προμηθευτείς το βιβλίο Επικοινωνία χωρίς το ένθετο Αλλοτρίωση". Και χωρίς να περιμένει απάντηση, εξαφανίστηκε.
"Τι κάνουμε τώρα;", ρώτησα την καλή μου. ΄Ετρεμα. "Θυμάσαι εκείνον τον παράξενο Ούγγρο μετανάστη;", με ρώτησε δαγκώνοντας τα χείλη της. Και πρόσθεσε : "Κάτι έλεγε και ξανάλεγε για τρελά τέρατα". Ένα θεώρατο παγόβουνο αναδύθηκε ξαφνικά μές απο τη σκοτεινιά τού πεινασμένου νου μου : "Τον ακαδημαϊκό ηλεκτρολόγο που είχαμε συναντήσει στον Τιτανικό;", απάντησα, "Τον Κορνήλιο Φ.Φ. Κάστο;". "Φ.Φ., ο Φαλακρός Φωστήρας!", έκανε σαν μαγεμένη η υπομονετική μου Wanda. "Ναι! Πάμε να τον βρούμε γρήγορα!"

#1|#2
(συνεχίζεται)


StarryNights

 

 

Γιάννης Δ. Ιωαννίδης [e-mail]