HOLLOW SKY 9

Ο επιθεωρητής Τζιράρ ξαναχτυπά!

(θρίλερ σε συνέχειες#1|#2|#3)

 

(μέρος 4ο)

. Κατεβήκαμε νύχτα τη στενή ξύλινη σκάλα τού Χεγγελστουρμφύρερ Βου Γιέ. Στους δρόμους, αιώνες επί αιώνων, λαίμαργα βλέμματα διασταυρώνονταν, γλώσσες-πριόνια τσάκιζαν κόκκαλα, μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά πέφτανε πάνω στην ανθρωπιά, εγκεφαλικά Απάτσι εξαπολύονταν κατά κύμματα κονιορτοποιώντας κάθε αντεπιχείρημα, ιδέες-καμικάζι ανατινάζονταν μέσα σε λεωφορεία και αγορές σπέρνοντας τη Σιωπή, δίποδα κυνηγούσαν δίποδα κραδαίνοντας στο ένα χέρι το μαχαίρι τού Κάιν και στ' άλλο το φιλί τού Ιούδα. Και στις οθόνες η ίδια προαιώνια τελετουργία, στο Λασκό, στην Αλταμίρα, στη Φλωρεντία, στην Πόλη, στο Λάγος, στην Κοπεγχάγη, στο Λος Άντζελες, καλούσε τα πλήθη σε μαζική ψυχοεκτόνωση : κάποιοι έπρεπε να βρουν αναμεταξύ τους τον Αποδιοπομπαίο Τράγο, να τον ξεμπροστιάσουν στις εκστατικές μάζες, να τον εξευτελίσουν και να τον διώξουν μακρυά από το έπαθλο τής συνύπαρξης! Απ' όλες τις ρωγμές τού πολιτισμού, σαν μαύρη ομίχλη, σαν τύμπανα σκοτεινής ιεροτελεστίας, τρύπωνε και ξανατρύπωνε το ίδιο καταραμένο μήνυμα που μ' έκανε ν' ανατριχιάζω : "Η Βία είναι ιερή!", "Βρείτε κι αφανείστε τα μιάσματα!". Θα 'ρχοταν πάλι η σειρά μου; Η δική σου μήπως;
Παρ' όλο που οι μαστόρικες διευκρινήσεις τού Βου Γιέ είχανε κάπως ησυχάσει την πείνα μου, στα μισά τού ταξιδιού Σανγκάη-Βουδαπέστη με κυρίευσε μια βαθιά μελαγχολία. Το τρένο έτρεχε μουγκρίζοντας μες στον κατακλυσμό. Η Wanda κοιμόταν ήσυχη. "Ω! αγλάισμα τού Τίποτα", έλεγα και ξανάλεγα στον εαυτό μου, "μήπως πεινάς γι' ανύπαρκτη τροφή;". Ο Δράκος τής Αμφιβολίας, εκείνη η διαβολεμένη σκούνα που άφριζε στα βράχια τής Μάλτας στέλνοντάς με κάποτε στη σκλαβιά, πρόβαλε ολοζώντανος πάνω στο τζάμι που θόλωναν τα χνώτα μου. Εκείνο το σφυριχτό "αλλοτρρρρρίωση", που ψέλλισε ο Βου Γιέ πριν χαθεί, μού σφυροκοπούσε την παρεγκεφαλίδα. "Μη χάνεις την πίστη σου", μού ψιθύρισε η Wanda, που είχε ξυπνήσει νιώθοντάς με να τρέμω σύγκορμος. Κι έπειτα, μονολογώντας μέσα στην αγκαλιά μου : "Αν τη χάσεις, θα χάσεις κι εμένα". Κάπου μακρυά στις κορυφογραμμές, χτυπημένο από αστροπελέκι, ένα πανύψηλο μοναχικό δέντρο λαμπάδιασε. Γλώσσες φωτιάς χύθηκαν μέσα στην απελπισία μου. "Ξέρω την πείνα μου", άκουσα τη φωνή μου να λέει σταθερά : "Δεν με χορταίνει πια η εύκολη αυταπάτη οτι το Κακό μού φορέθηκε ολοκληρωτικά απ' έξω. Γνωρίζω, ή έστω υποψιάζομαι, και την αθωότητά μου και τη συνενοχή μου". Κάπως ανήσυχη αλλά γοητευμένη η Wanda με κοίταξε κατάματα : "Ζητάς τροφή Πολεμιστή λοιπόν!". "Ζητώ το σημείο τομής ανάμεσα στην αντικειμενική αλλοτρίωση, το χρήμα, το εμπόρευμα, και την υποκειμενική αλλοτρίωση : εκεί μονάχα θα σβύσω την πείνα μου", απάντησα γαλήνια. Η μελαγχολία μου σφιχταγκαλιάστηκε με τη ελπίδα καθώς το τρένο σταματούσε στο μεγάλο σταθμό τής Βουδαπέστης.
Κύματα συγκίνησης με συνεπήραν όταν βρεθήκαμε στην Batyani-ter. Εκεί κάποτε είχαμε τραγουδήσει ανέμελα, μαζί με το μεθυσμένο τροβαδούρο Πάολο Βάκατας, ένα τραγούδι για όσους δεν έχουν πού την κεφαλήν κλίναι - κι ένα-ένα ξεπηδούσαν κι έρχονταν μές απ' τούς θάμνους τα παιδιά με τα μακρυά μαλλιά που αντιφέγγιζαν τα παγωμένα φώτα τών περιπολικών. Εκεί γνωρίσαμε και τον Tibor, που το νεαρό τής ηλικίας του δεν πρόδινε στους Επικυρίαρχους μια ιδιότητά του, χάρη στην οποία γνωρίσαμε τότε τις κατακόμβες : ο Tibor ήταν ένας Στάλκερ τών ρευστών πεδίων συνείδησης στην Χώρα Πέραν τού Τείχους. Πού να 'ναι τώρα; Ποιός να είναι τώρα;
Μια ξαφνική σκοτοδίνη μού θύμισε πως δεν είχα πολύ καιρό για νοσταλγίες. Φίλησα την εικόνα τους και βάλθηκα να ψάχνω. Καθώς δεν είχε τηλέφωνο ώστε να τον ψάξουμε στον κατάλογο, θα ήταν μάλλον απίθανο να βρούμε τον Κορνήλιο Φ.Φ. Κάστο αν δεν θυμόμουν οτι, έπειτα από μια λαμπρή ακαδημαϊκή σταδιοδρομία, κουρασμένος απ' τα κενά χειροκροτήματα και τούς αυτόκλητους διαδόχους, είχε αποσυρθεί σ' αυτή την παλιά και πονεμένη πόλη για να κατασκευάσει απερίσπαστος το "μη-ταυτοτικό ολοδιάφραγμα", με το οποίο ήλπιζε ν' αποτυπώσει στην camera obscura το "ριζικό φαντασιακό". Στενοί δεσμοί τον έδεναν από αιώνες με τούτο τον τόπο, που οι αγώνες του τον είχαν βοηθήσει κάποτε να λυτρωθεί από την καλπάζουσα σταλίνωση. Και καθώς είχαμε γίνει πια εξπέρ στην αναζήτηση "σημείων τομής", δεν δυσκολευτήκαμε με την Wanda να βρούμε το καταφύγιό του. Το ταπεινό PHOTO-MAGMA, στην Parthenonkalderimy, δεν πρόδιδε στους αλλόφρονες φανς τής αντεξουσίας τον εκλεκτό ιδιοκτήτη του.
Ο Φαλακρός Φωστήρας μάς υποδέχτηκε με την ανυπόκριτη χαρά, με την οποία υποδεχόταν πάντοτε τα τρελά τέρατα. Βιαζόμουν : "Ποιά είναι η ρίζα, ω σοφολογιώτατε Κήρυκα τού Ριζικού Φαντασιακού, τού αδελφοκτόνου μίσους που ταλαιπωρεί το ανθρώπινο γένος πριν ακόμα γεννηθώ ακόμα και ο νεκροζώντανος εγώ;", τον ρώτησα με σεβασμό..


(συνεχίζεται)


StarryNights

Γιάννης Δ. Ιωαννίδης [e-mail]