HOLLOW SKY 11

Ο επιθεωρητής Τζιράρ ξαναχτυπά!

(θρίλερ σε συνέχειες#1|#2|#3|#4|#5)

 

(μέρος 6ο)

. Αν εξαιρέσουμε έναν ελαφρύ κροταφιαίο σπασμό στο άκουσμα τού γερμανοαμερικανού πρωτοπυγμάχου, ο Φ.Φ. αντιμετώπισε το χειμαρρώδες λογίδριό μου ατάραχος. "Άκουσον μεν, πάταξον δε!", απάντησε σίγουρος για τα δημοκρατικά ήθη μου και συνέχισε : "Η πρωταρχική παλαβομάρα τού ανθρωπίνου όντος, που μόλις περιέγραψα αδρά, έρχεται ωστόσο σε πλήρη αντίθεση με τις απαιτήσεις τής επιβίωσής του ως βιολογικού όντος. Θα συμφωνήσετε διψασμένο μου βαμπίρ πως αφ' ενός δεν μπορείτε να τραφείτε ούτε με παραισθήσεις, ούτε με φαντάσματα, και αφ' ετέρου οτι δεν ερχόμαστε στον κόσμο σαν ξεχωρισμένα άτομα αλλά γεννιόμαστε ανάμεσα σε άλλους και μάλιστα σε κάποιους άλλους πολύ κοντινούς". "Να 'την ξανά η ρημάδα η επιβίωση", σκέφτηκα παλεύοντας να μείνω σιωπηλός. Η Wanda σημείωνε πυρετωδώς κι εγώ ξαναβρέθηκα με τη μπάλα γύρω από τη σέντρα καθώς ο Φ.Φ. ξεδίπλωνε αριστοτεχνικά τα επιχειρήματά του : "Ο συνδυασμός τής σωματικής ανάγκης και τής παρουσίασης/παρέμβασης τού άλλου οδηγούν λοιπόν σε μια μάλλον ή ήττον βίαια διάρρηξη ή ρήξη αυτής τής τρελής ψυχικής μονάδος και υποχρεώνουν το ανθρώπινο ον να μπει σε μια διαδικασία κοινωνικοποίησης, δηλαδή ανθρωποποίησης. Κι εδώ ακριβώς, χάρη στην ανεξάλειπτη απαίτηση νοήματος, η γκαγκά ψυχική μονάδα γεφυρώνεται ωραιότατα με την βιολογικό-κοινωνική πραγματικότητα καθώς οι κοινωνικοί θεσμοί μάς παρέχουν ακριβώς το απαιτούμενο νόημα. Κι εφόσον δεν υπάρχει τίποτα στην τρελή ψυχική μονάδα που να μπορεί να παραγάγει θεσμούς και κοινωνικά νοήματα, η κοινωνία είναι μια συλλογική δημιουργία, μιά δημιουργία τής ανώνυμης συλλογικότητας ή, όπως το λέω εγώ, τού ριζικού κοινωνικού φαντασιακού". Ικανοποιημένος, ο Μαγυάρος ειδήμων σταύρωσε τα χέρια του.
Ο εγκέφαλός μου γουργούριζε απ' την πείνα. Κάτι δεν μού κόλλαγε στο όλο σχήμα κι αναρωτιόμουν αν θα έπρεπε ν' ανταπαντήσω χρησιμοποιώντας τα διανοητικά χαφ μου ή μήπως θα ήταν καλύτερο να επιδιώξω μιά στημένη φάση ξεκινώντας από το κέντρο. Η Wanda με πρόλαβε : "Πώς όμως όλα αυτά τα ωραιότατα εξηγούν εγκεφαλικότατέ μου φωστήρα το προαιώνιο αδελφοκτόνο μίσος τών ανθρώπων;". Με ύφος μεγαλόθυμου καθηγητού, ο Κάστο χαμογέλασε : "Τρελός καθώς είναι, χαριτωμένη μου, ο ψυχικός πυρήνας τρέφει και θα τρέφει πάντοτε μια αξεπέραστη εχθρότητα απέναντι στις κοινωνικές διαδικασίες και στον άλλον, που τόσο βίαια διαρρηγνύουν το ριζικό εγωκεντρισμό του. Μην ελπίζετε λοιπόν σε μια τέλεια κοινωνία. Μπορείτε μόνο να ελπίζετε στη δυνατότητα να μεταφερθούν οι ορδικές, οι φυλετικές ή εθνικές ναρκιστιστικές ταυτίσεις προς ταυτίσεις γενικότερες, προς, ας πούμε, το ανθρώπινο είναι τής ανθρωπότητας ως τέτοιο, μές απο την πρόσβαση τής μεγάλης πλειοψηφίας τών ανθρώπων σε μια κατάσταση έλλογης, αντανακλαστικής και αυτοκριτικής σκέψης, και μια ηθελημένη οδήγηση τών πολύμορφων ψυχικών ωθήσεων προς δρόμους οι οποίοι κάνουν δυνατή τη ζωή και τη λειτουργία ατόμων και κοινωνιών αυ-τό-νο-μων".
Μαγνητισμένη η Wanda κόντευε να λιποθυμήσει! Ανάσανα βαθιά, πήρα αμπάριζα και είπα : "Καλέ μου σεφ, με έκπληξη διαπιστώνω οτι, αφού αντικαταστήσατε την πρωταρχική σπάνη με την πρωταρχική τρέλα, μάς αναπτύξατε πληθωρικά και με περίπου δικά σας λόγια το τραγουδάκι που κάποτε έγινε γνωστό ως 'η κόλαση είναι οι άλλοι'! Πλην όμως, πρώτον, δεν βλέπετε πως η υπόθεσή σας περί πρωταρχικής τρέλας είναι εξίσου σόλικη με την υπόθεση τών δύο Γότθων αντιπάλων σας περί πρωταρχικής σπάνης, μιάς και τη στηρίζετε σε κάτι το αν-ύ-παρ-κτο (τόνισα επίτηδες εδώ τις συλλαβές όπως είχε κάνει προηγουμένως και ο Φ.Φ. με τη λέξη 'αυτόνομων'), τουτέστιν στην υπόθεση οτι το ανθρώπινο ον είναι δυνατόν να υπάρξει έστω κι ένα δευτερόλεπτο ως περίκλειστη μονάδα αφ'εαυτή, εκτός κοινωνίας, χωρίς να κοινωνεί;". Βγαίνοντας απότομα από τη ύπνωσή της, η Wanda με διέκοψε αναφωνόντας ως άλλος κάπτεν Χάντοκ : "Μα τούς κεραυνούς τής Βρέστης! Παραλίγο να με πείσεις κορνηλιότερε όλων τών Κορνηλίων! Να όμως που, όπως πάντα με δυο κοφτά του λόγια, ο αγαπημένος μου με επενέφερε σε ό,τι πολυτιμότερο γνωρίζω". Και συγκρατώντας τη συγκίνησή της, η καλή μου συνέχισε : "Θα σάς καταθέσω σεβαστέ μου Κάστο μια διπλή εμπειρία μου, που συνηγορεί υπέρ τών λόγων τού πειναλέου συζύγου μου. Ως τρυφερή μητέρα, δεν θα ξεχάσω ποτέ το χαμόγελο που μού χάρισε η μικρή μας Βαμπιρέλα όταν τής μίλησα, μόλις που είχε γεννηθεί, πράγμα που με βεβαίωσε για την ύπαρξη ενός δεσμού μεταξύ μας πολύ νωρίτερα από τη μαστόρικη επέμβαση τού εκλεκτού μαιευτήρα. Και ως υπεραιωνόβια νεκροζώντανη, θυμάμαι πάντα πως στο Λασκό ούτε να ονειρευτούμε δεν μπορούσαμε αν δεν βαστούσε κάποιος τσίλιες έξω απ' τη σπηλιά, τουτέστιν αν προηγουμένως δεν είχαμε αλληλοχαϊδοσφαλιαριστεί κοινωνόντας γύρω από το ποιός θα ήταν ο άγρυπνος τής βραδιάς!".
"Οπότε", συνέχισα περιχαρής παρά τις σφυριές τών πεινασμένων μου νευροκυττάρων, "κι επειδή ως πατέρας και υπεραιωνόβιος νεκροζώντανος είμαι σε θέση να βεβαιώσω οτι είχα κι εγώ τις ίδιες αυτές δύο εμπειρίες με την καλή μου : πλην όμως δεύτερον κορνηλιότατε (κι ας πάει να κουρεύεται ο ψυχοβάνδαλος Σιγισμούνδος), εάν το κοινωνείν δεν εν-υπ-άρ-χει στην ψυχική μονάδα τού ανθρωπίνου όντος, τούτη την άκρως ελπιδοφόρα δυνατότητα μεταφοράς τών ορδικών, τών φυλετικών ή τών εθνικών ναρκισιστικών ταυτίσεων προς ταυτίσεις γενικότερες, προς, ας πούμε όπως είπατε, το ανθρώπινο είναι τής ανθρωπότητας ως τέτοιο, δεν μπορείτε αλίμονο να τη στηρίξετε παρά στο ευτελέστατο, σούπερ μεταμοντέρνο και, τολμώ να πω, πλαγίως μηδενιστικό 'επειδή έτσι γουστάρω'!".

(συνεχίζεται κι όποιον πάρει ο Χάρος)





StarryNights

Γιάννης Δ. Ιωαννίδης [e-mail]