HOLLOW SKY 12

Ο επιθεωρητής Τζιράρ ξαναχτυπά!

(θρίλερ σε συνέχειες#1|#2|#3|#4|#5|#6)

 

(μέρος 7ο)

(μέρος 7ο)


. Καθώς μάς τύλιγε η σιωπή, από μακρυά ακουγόταν ο αχός πολέμων που γυρόφερναν το αλαζονικό κάστρο τού πολιτισμού - αν μπορεί να πει κανείς πια "πόλεμο" αυτές τις αλληλοσφαγές απ' όπου απουσιάζει η ανδρεία, κι όπου οι άμαχοι μετρούν υπερπολλαπλάσιους νεκρούς απ' τούς πολεμιστές. Το χαμηλό φως τού εργαστηρίου του έκανε ακόμα πιο μαλακό το φιλικό τόνο τής φωνής τού Κάστο : "Παρά τις καλοβαλμένες αντιρρήσεις σου, δεν νομίζεις Βλαδίμηρε πως η θεωρία μου εξηγεί επαρκώς το Κακό που τρώει τα σωθικά τού ανθρώπινου είδους;". "Το εξηγεί καλέ μου ψυχο-ογκολόγε", απάντησα εξίσου αγαπητικά, "αλλά με τρόπο που το ανάγει ατυχέστατα σε φύση τού ανθρώπου!". "Μα πώς;", αντέτεινε έκπληκτος εκείνος που αντιτάχτηκε σε τέτοιου είδους αντιλήψεις. Ξεχνώντας την πείνα μου αλλά όχι και τούς ευγενικούς μου τρόπους, δήλωσα σταθερά : "Τι άλλο κάνεις πολυχρονεμένε μου βεζύρη τού ριζικού φαντασιακού όταν θεωρείς την ψυχική μονάδα φύσει εχθρική προς τον Άλλον, ριζικά ξένη προς το κοινωνείν, και όταν κατά συνέπεια θεωρείς οτι κάθε κοινωνικοποίηση δεν μπορεί να είναι γι' αυτήν παρά μια, όπως το λες κομψότατα, μάλλον ή ήττον βίαιη διαδικασία που τής επιβάλλεται απ' έξω και εξ ανάγκης;". Και πίνοντας μια γερή γουλιά από το σπάνιο τοκάι που μάς είχε προσφέρει η φιλοξενία του, πρόσθεσα : "Να γιατί δεν σού απομένει φίλτατε παρά το 'επειδή έτσι γουστάρω' για να υποστηρίξεις το όραμά σου τής γενικευμένης αυτονομίας. Διότι, ενώ θέλησες να τούς ξεπεράσεις, τελικά απλώς συγκόλλησες σ' ένα αλλόκοτο μεταμοντέρνο γλυπτό τον Ψυχοβάνδαλο Σιγισμούνδο με τούς δύο ξενιτεμένους Γότθους". "Έχεις τού λόγου σου τρελό μου τέρας καμμιά καλύτερη θεωρία υπόψη σου;", ρώτησε κάπως θιγμένος ο Φ.Φ.
"Στο παζάρι μιάς μεγάλης ευρωπαϊκής πρωτεύουσας, πριν το ξεπατώσουν οι επικυρίαρχοι τού χώρου βάζοντας στη θέση του ένα μοντέρνο αρχιτεκτονικό τερατούργημα, γνώρισα κάποτε ένα σοφό Ρουμάνο τριδιαλεκτικό που, ακολουθώντας την επιθανάτια ευχή τού Αϊνστάιν, έκανε τον φαναρτζή". Μιλούσε η Wanda : "Ο Λούι ντι Πάσκο, ή απλώς Λουπάσκο (όπως ήθελε να τον φωνάζουν οι φίλοι), με φαναρτζίδικη λεπτομέρεια μελέτησε επί δεκαετίες τα Σύμπαντα. Στο Σύμπαν τού Μικρόκοσμου, κι εδώ συμφώνησε με τον Πάουλι, ανακάλυψε ακριβώς αυτή την αρχή τού τρελού εγωκεντρισμού, που εσείς καταλογίζετε στην ψυχική μονάδα. Στο Σύμπαν τού Μακρόκοσμου, κι εδώ συμφώνησε με το δεύτερο θερμοδυναμικό αξίωμα, ανακάλυψε την αντίστροφη αρχή μιάς εξίσου τρελής ώσμωσης τών πάντων, όπου όλοι οι επιμέρους εγωκεντρισμοί διαλύονται οριστικά και αμετάκλητα στο Μεγάλο Πουθενά. Όμως την ίδια στιγμή, κι ενώ κόντευε να βάλει τα κλάμματα, μελετώντας διεξοδικά το σύστημα τών εισφορητικών και τών αγωγών αγγείων, τα νευρογάγγλια και τις συνάψεις, τις τρεις καταστάσεις μνήμης, τις τρεις μορφές λήθης και τις τρεις συνειδήσεις, κατέληξε στο ενθαρρυντικό συμπέρασμα οτι υπάρχει, ω ναι!, και τρίτο Σύμπαν, δηλονότι το Ψυχικό Σύμπαν, το οποίο συγκροτείται ακριβώς στο σημείο τομής, ή μάλλον ασταθούς ισορροπίας, ή καλύτερα στη περιοχή Τ, μεταξύ τών δύο πρώτων".
"Άρα, σεβαστέ μου φωστήρα", πρόσθεσα με το θάρρος που δίνει στα λόγια σου η συνδρομή μιάς ενδελεχούς επιστημονικής έρευνας, όταν μάλιστα φαίνεται να επιβεβαιώνει τις υποψίες σου, "δεν είναι μόνον το εσωστρεφές ιδιωτεύειν ίδιον τής ψυχής αλλά και το εξωστρεφές κοινωνείν εξίσου, απ' όπου άλλωστε και η ικανότητα συμβολισμού, ήγουν τού συν-βάλλειν, και η ανεξάλειπτη απαίτηση νοήματος, ήγουν διεύθυνσης, κατεύθυνσης, φοράς ή άλλως αναφοράς, διότι αν δεν υπάρχει ανάγκη αναφοράς δεν υπάρχει βεβαίως και ανάγκη νοήματος.". "Χμ", απάντησε λακωνικά ο σώφρων Κάστο. "Ή μάλλον", συνέχισα ακάθεκτος, "για να το πω λιτά, ίδιον τής ψυχής είναι το αλληλοπεριδιαβαίνειν μεταξύ εγωκεντρισμού και κοινωνιοκεντρισμού". "Συνελόντι επείν", επενέβη φιλοσοφικότατα η καλή μου, "η ψυχική μονάδα, έστω και μόνο για να συγκροτηθεί και υπάρξει, δεν είναι δοβλέτι τού παραισθησιακού εγωκεντρισμού όπως υποστηρίζετε, αλλά βίγλα και σπινθήρας τής περιοχής Τ όπου πραγματοποιείται ένα διαρκές τουρνουά μπρα-ντε-φέρ μεταξύ τού μικροκοσμικού Εγώ και τού μακροκοσμικού Άλλου χωρίς κανέναν οριστικό νικητή!". Ο Κορνήλιος Κάστο σηκώθηκε όρθιος κραυγάζοντας ως άλλος Ευκλείδης : "Εκ Βαλκανίων το φως! Ώστε γι' αυτό σπινθήριζαν οι φωτογραφίες τού ριζικού φαντασιακού, που αποτύπωσε έως τώρα το μη-ταυτοτικό ολοδιάφραγμά μου!".
Λες κι οι ενθουσιώδεις κραυγές του λειτούργησαν αντιστικτικά σαν μαγνήτης συμφορών, την ίδια στιγμή, κι ενώ πήγαινα να τού διευκρινήσω οτι ωστόσο ο ντι Πάσκο δεν είχε εμβαθύνει ώς τη ρίζα τής τελετουργικής αλληλοσφαγής τών ανθρώπων, αλλεπάλληλα δυνατά χτυπήματα ακούστηκαν στην πόρτα τού ταπεινού Photo-Magma! Ήταν η σειρά μας να πεταχτούμε με τη Wanda όρθιοι! Κρυφτήκαμε στη σκιά καθώς ο Κάστο, ψύχραιμος, άνοιγε την πόρτα. Ένας νεαρός μακρυμάλλης Μαγυάρος τού έδωσε κάτι, ψελλίζοντας βιαστικά "για τούς διψασμένους φίλους σου" πριν εξαφανιστεί στο σκοτάδι. "Tibor!", φώναξα κι έτρεξα μάταια να τον προλάβω, συνειδητοποιώντας ταυτόχρονα πως, παρά την εκπληκτική ομοιότητα, αυτός ο νεαρός δεν θα μπορούσε να είναι εκείνος ο συνομήλικός του Στάλκερ που γνώρισα σ' αυτή την πόλη πριν από τριάντα χρόνια. Η καρδιά μου χτυπούσε τρελά καθώς η Wanda άνοιγε το μικρότερο από τούς δύο φακέλους, που έφερε ο μυστηριώδης νέος. Σ' ένα λιτό αλλά πάντως οικολογικό επιστολόχαρτο γράμματα που πρόδιναν ένα καλλιγράφο έγραφαν λέξεις που μάς έκαναν να παγώσουμε : "Ο Βου Γιέ είναι νεκρός! Στο μεγάλο φάκελο θα βρείτε ό,τι μπόρεσα να περισώσω από τα γραπτά του. Φυλαχτείτε! Θυμηθείτε τον θαυματοποιό από τα Τύανα. Tζ."!


Ποιός σκότωσε το σκοτεινό βελονιστή τής Σαγκάης;
Τι ρόλο μπορεί να έπαιξε ο εν λόγω μυστηριώδης θαυματοποιός;
Ποιός είναι αυτός ο καλλιγράφος Τζ.;
(Η συνέχεια στο επόμενο. Μείνετε κοντά στο τηλέφωνό σας!)



StarryNights

Γιάννης Δ. Ιωαννίδης [e-mail]