HOLLOW SKY 12>>

STARRY NIGHTS



· Έπρεπε να το περιμένω! Πώς θα ήταν δυνατό να μην μπλεχτεί σ' αυτή την αγωνιώδη αναζήτηση τού πειναλέου Βλαντ ο δαιμόνιος ντετέκτιβ Φίλιπ Μάρλοου; Να 'τον λοιπόν εδώ, με τη γραφίδα τού διαδικτυωμένου φίλου Νίκου, να καταθέτει τις δικές του κριτικές παρατηρήσεις στα όσα διαδραματίζονται μέχρι στιγμής στο θρίλερ τού "επιθεωρητή Τζιράρ" :


Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΞΥΠΝΙΟΣ


Ο Μάρλοου κοίταξε την Bίβιαν στα μάτια. "Άκουσε κούκλα μου", είπε. "Αυτό που ψάχνει ο πεινασμένος Βλαντ είναι η απάντηση στο αιώνιο ερώτημα του Ρουσώ ("Ο άνθρωπος γεννιέται ελεύθερος..."), του Βου Γιέ ("Γιατί να υπάρχουν σκλάβοι αντί για οτιδήποτε άλλο..."), και του Βασίλη Τσιβιλίκα ("Αδέρφια, προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός..."*). Εν ολίγοις, η Ερώτηση". Χτύπησε το τσιγάρο στο πακέτο, και άναψε ένα σπίρτο. Άναψε και τράβηξε μια ρουφηξιά. "Ψάχνουμε την απάντηση στην Ερώτηση. Προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός; Υπάρχει μια κρυμμένη προϋπόθεση εδώ, ότι όλα αυτά, το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός είναι παράλογα και ότι μπορούμε να κάνουμε χωρίς αυτά. Το όνειρο λοιπόν του Διαφωτισμού είναι να εγκαθιδρύσει ένα ορθολογικό βασίλειο, όπου τέτοιοι 'παραλογισμοί' θα εκλείψουν".
"Και που βλέπεις το λάθος, Φίλιππα παιδί μου;"
"Πως μπορούμε να πούμε ότι είναι όντως παράλογα; Μόνο αν έχουμε υπόψη μας μια οντολογία. Έτσι ο καθένας ψάχνει την οντολογία του και την "αρχή" του. Από το ριζικό φαντασιακό μέχρι την επικοινωνία. Ο Ρουσσώ έχει την δική του, ο Βου Γιέ άλλη μια, ο Φ.Φ επίσης και πάει λέγοντας".
"Κι αν ο άνθρωπος είναι 'το ζώο εκείνο' που δεν μπορεί να έχει καθορισμένη οντολογία; Τότε όλες οι δυνατότητες είναι ανοικτές. Έτσι καταλαβαίνω εγώ την επικοινωνία ως αρχή, που είναι η κοινωνία ως αρχή, αφού επικοινωνία και αναγνώριση ως έννοιες καλύπτονται από τον όρο 'κοινωνία', είτε στην αλλοτριωμένη είτε στην ιδανική της μορφή. Πεδίο δράσης και δρώσες δυνάμεις ταυτίζονται".
Η λάμπα που τρεμόπαιζε έκανε τις σκιές του Μάρλοου και της Βίβιαν να απλώνουν και να μαζεύουν στους τοίχους της έπαυλης. Μια σκιά φάνηκε στο παράθυρο και χάθηκε πάλι, έτσι ξαφνικά όπως εμφανίστηκε. "Αν λοιπόν, η επικοινωνία είναι η αρχή τότε δεν υπάρχει οντολογία", κατέληξε ο Μάρλοου.
"Ένα ουισκάκι;". "Μέσα". "Πώς το πίνεις;". "Σε ποτήρι".
Η Βίβιαν σηκώθηκε και γέμισε τα ποτήρια τους. Μια σκέψη της έκαιγε τα (όχι άσχημα) στήθια. Γύρισε προς τον Μ. "Αν δεν υπάρχει οντολογία, δεν υπάρχει και αλλοτρίωση!"
"Βιάζεσαι πολύ, κούκλα. Όχι, αυτό που λες δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει αλλοτρίωση, απλά ότι η αλλοτρίωση δεν είναι οντολογική αλλοτρίωση, αλλοτρίωσης μιας υποτιθέμενης φύσης του ανθρώπου, αλλά αλλοτρίωση της επικοινωνίας, δηλαδή η επικοινωνία γίνεται Φύση, η κοινωνία γίνεται Φύση".
"Χτες ήρθε και βρήκε ο Βλαντ τον θείο μου, τον Φ.Φ. Τους κρυφάκουγα."
"Γιατί δεν μου το είπες;"
"Δε ρώτησες".
"Λοιπόν;"
"Λοιπόν, είπε τα εξής : "εάν το κοινωνείν δεν εν-υπ-άρ-χει στην ψυχική μονάδα τού ανθρωπίνου όντος, τούτη την άκρως ελπιδοφόρα δυνατότητα μεταφοράς των ορδικών, των φυλετικών ή τών εθνικών ναρκισιστικών ταυτίσεων προς ταυτίσεις γενικότερες, προς, ας πούμε όπως είπατε, το ανθρώπινο είναι τής ανθρωπότητας ως τέτοιο, δεν μπορείτε αλίμονο να τη στηρίξετε παρά στο ευτελέστατο, σούπερ μεταμοντέρνο και, τολμώ να πω, πλαγίως μηδενιστικό 'επειδή έτσι γουστάρω'!"".
"Χα, μα τι σου λεω τόση ώρα;"
"Δηλαδή;"
"Εδώ το κοινωνείν επανέρχεται ως οντολογία, με την αναφορά περί "ανθρώπινου είναι", ενώ είναι παρά μήτρα, ικανότητα για οτιδήποτε, από τον Μίνσκιν ως τον Τσάκα ή τον Κούρτζ".
"Ποιον; Τον Κούρτζ Βάιλ;"
"Καλά, ξέχνα το. Σκέψου αυτό: το "επειδή έτσι γουστάρω" δεν είναι ευτελές".
"Δεν είναι;"
"Όχι. Το "έτσι γουστάρω" σημαίνει : είμαι κοινωνικό υποκείμενο (πρόσωπο), και αυτό επέλεξα. Το συλλογικό "επειδή έτσι γουστάρω" λοιπόν είναι το ίδιο κοινωνικό Είναι. Αν δεν ήταν επειδή "έτσι γουστάρω" -δηλαδή "έτσι γουστάρει η κοινωνία", τότε θα ήταν επειδή "έτσι πρέπει" ή "επειδή έτσι είναι". Δηλαδή, είτε θα έχουμε νομοτέλεια, είτε θα έχουμε οντολογία (ή και τα δυο), και ούχι ελευθερία.
"Ελευθερία ακόμα και για ανελευθερία, ελευθερία για αλλοτρίωση;"
"Ιδιαίτερα έτσι έχει νόημα η ελευθερία, κούκλα. Ακόμα και οι Χριστιανοί το ξέρουν, δες τους μύθους τους με τον Κήπο".
Αυτό σα να έπεισε κάπως την Βίβιαν. Αλλά δεν το έβαλε κάτω. "ΟΚ, ας τα δεκτούμε προς το παρόν όλα αυτά. Τότε που βλέπεις το πρόβλημα; Δεν ήταν κάθε κοινωνία όπως την θέλεις, ελεύθερη;"
"Μα, δεν θέλουμε μόνο την ελευθερία στην κοινωνία, αλλά και μια συγκεκριμένη μορφή της κοινωνίας. Δεν πολεμάμε για την "απελευθέρωση του κόσμου και την εναρμόνιση του με την μια και μοναδική Αρχή του ανθρώπινου", αυτό το έκανε ήδη ο Χίτλερ και αρκετοί άλλοι βεβαίως. Πολεμάμε επειδή θέλουμε τα πράγματα να είναι κάπως. Τα'χει γράψει όλα ο Θούκυ".
"Και;"
"Και μια κοινωνία είναι ελεύθερη όταν είναι κοινωνία, δηλαδή όταν αποφασίζει ως κοινωνία, ό,τι και αν αποφασίζει. Άρα πρέπει να εκλαμβάνει τον εαυτό της ως κοινωνία. Σε όλη την ιστορία οι κοινωνίες εκπλήρωναν αυτόν τον ελάχιστο κανόνα, εξ' απ' ανέκαθεν (sic), όπως μας δείχνει και η εθνολογία".
Έσβησε το τσιγάρο το τασάκι. Σηκώθηκε και πήγε ως το παράθυρο.
"Γιατί σταμάτησες;". "Σίγουρα δεν είπες σε κανέναν ότι είμαστε εδώ;". "Ναι, γιατί;". "Μου φάνηκε ότι είδα κάτι". [..]

* στην ταινία "Οι Γερμανοί ξανάρχονται".


· Τι είδε άραγε ο Μάρλοου απ' το παράθυρο; Τι τού έδειχνε η εθνολογία; Την έψησε τελικά τη φιλομαθεστάτη Βίβιαν; Όποιος ενδιαφέρεται να μάθει τη συνέχεια, και για να πάρουν φωτιά τα δυαδικά τής ηλεκτρονικής Πνυκός, ας απευθυνθεί κατευθείαν στον Νίκο, στη διεύθυνση : venturas@csd.uoc.gr !
· Εννοείται πως ο αδιόρθωτος επικοινωνιομανής εαυτός μου κατέθεσε ήδη την ανταπάντησή του στον συνασθενή φίλο του Νίκο. (Κακόμοιρη Βίβιαν, με τι τύπους σού έλαχε να μπλέξεις!). Ελπίζοντας όμως σ' ένα γενικότερο πάρε-δώσε, κι επειδή πρέπει να γνωρίζει κανείς ολόκληρη την έκθεση τού Μάρλοου, επιφυλάσσομαι προς το παρόν να τη δημοσιεύσω.
· Και για να ξεσκάσουμε, ένα μικρό κουίζζζζζ : ΠΟΙΟΣ ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ ROCKER ΔΕΝ ΕΙΠΕ ΠΟΤΕ ΚΑΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΤΟ ΚΛΑΣΙΚΟ "YE" ή "YEAH"; Οι τρεις πρώτοι που θ' απαντήσουν σωστά, θα κερδίσουν από ένα αντίτυπο ενός από τα πρώτα μανιφέστα υπέρ τής σεξουαλικής απελευθέρωσης, το "Η Τέχνη τής Απόλαυσης" (1751), τού δόκτορος Λα Μετρί.

 

back

Γιάννης Δ. Ιωαννίδης [e-mail]