HOLLOW SKY 15>>

STARRY NIGHTS


¶λφα δίεση

Όταν στο περασμένο happyfew το "Νεορομαντικό Λεξικό" έφτασε στο Ωμέγα, κι επειδή θα ήθελα πάρα πολύ να το δω να συνεχίζεται, σκέφτηκα τι κρίμα που η αλφάβητός μας έχει μόνον 24 γράμματα. Και να που, ξάφνου, ξύπνησε μέσα μου ο Μουσικός βγάζοντας κοροϊδευτικά τη γλώσσα του στο Συγγραφέα : "Εγώ μπορεί να έχω μόνον 7 νότες, αλλά έχω και τις ενδιάμεσες, τις διέσεις! Χού-χου!". Πάνω που πήγαιναν να αρπαχτούν, ξεπρόβαλε ευτυχώς από μια γωνιά ο αχαϊρευτος ο Βολμανζάν με το συμφιλιωτικό του μήνυμα : "Θα σάς σκαρώσω εγώ τα γράμματα-διέσεις!". Και πριν προλάβουν να συνέλθουν και να πέσουνε μπουγέλα, έβγαλε από την τσέπη του ένα χαρτί κι άρχισε να γράφει σαν αστραπή. Ιδού λοιπόν τι έγραψε!


Φόρος τιμής στην ποιήτρια-μοντέλο Wanda Van Horn,
που πρώτη ανακάλυψε τις λέξεις-διέσεις,
στις οποίες στηρίζονται οι "προγλωσσικές μεταφωνήσεις" της.


ΑΛΦΑ

Η γλώσσα, το γνωρίζουμε, είναι ο πρώτος μυς που εκγυμνάζεται στο δίποδο body builder το επονομαζόμενον ¶νθρωπος. Ξεκινώντας το προπονητικό του πρόγραμμα με ασκήσεις ελαφρές αλλά συνάμα αποφασιστικές για το πέρασμα από την αφωνία στη φωνή, ο "μίστερ" Mouth ανοίγει διάπλατα για να επιτρέψει μια εκ βάθους πρωταρχική εκπνοή (και γνωρίζουμε από τις πολεμικές τέχνες οτι ένα άδειο ασκί είναι άτρωτο, εν αντιθέσει προς το παραφουσκωμένο, τουτέστιν οτι η ταπεινότητα νικάει πάντα την έπαρση), κι αφήνει την γλώσσα ελεύθερη για πηδηματάκια επί τόπου, κάμψεις, συσπάσεις και άλλες stretching καλλιπαραφωνίες. Και ιδού! "Θα την ιδρώσουμε τη φανέλα μίστερ!", κι ένα τρανταχτό Ααααααααααααα σπάει τ' αφτιά τών περιοίκων!
Την οικουμενική σημασία τού Α, με το οποίο ξεκινούν όλες οι αλφάβητοι πλην τής Αιθιοπικής (όπου το Α είναι το 13ο γράμμα), επισήμανε πρώτος ο Πλούταρχος εξηγώντας οτι "η πρώτη έναρθρος φωνή τών νηπίων φύσει εκφέρεται δια τής τού άλφα δυνάμεως". Στη Μεσαιωνική παράδοση, τη γεμάτη κάθε λογής αιρέσεις (μεταξύ τών οποίων και η τών λουθηρανών "Αλφαβητάριων", που κανονικά θα έπρεπε να ονομάζονται "αναλφαβητάριοι" καθώς, στα χνάρια τών παλιότερων "Γνωσιομάχων" τού 7ου αιώνα, πρέσβευαν ότι μόνον οι αναλφάβητοι μπορεί να είναι σίγουροι για τη σωτηρία τής ψυχής τους), η σημασία αυτή αποδίδεται στο γεγονός οτι αυτό το Α αναφώνησε ο Αδάμ μόλις αντίκρυσε τον Πλάστη του. Ωραιότατα! Εγνώριζαν ίσως καλά εκείνοι που επέμεναν πως "εν αρχή ην ο Λόγος" οτι, Λόγος δεν είναι η σκεβρωμένη ratio τού Καρτεσίου αλλά αυτό που εκφέρει ο Νους όταν κατέβη στην Καρδιά εν Πνεύματι - ή για να το πούμε πιο απλά, τα εμπνευσμένα στοχαστικά λόγια που αγγίζουν όλες τις καρδιές.
Παρ' όλα αυτά, στις περισσότερες αλφαβήτους το Α είναι ένα σκέτο Α (άσε που οι αγγλοσάξωνες το καταντάνε "έι") και μόνο στην ελληνική έχει πλήρη ονομασία : ¶λφα. Φεύγουμε δηλαδή από την απλή φωνή Ααααααα! και πάμε στη "φωνή", λέξη που χρησιμοποιούσε ο ¶γιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός για να ορίσει τη φωνή που αρθρώνει νόημα (η "φιλοσοφική φωνή", κ.λπ.).
Τι "φωνή" μεταφέρει το Α; Οι απόψεις εδώ διίστανται. Κατ' άλλους το άλφα προέρχεται από το σημιτικό άλεφ, που σήμαινε βόδι. ¶λλοι θεωρούν οτι κατάγεται από το φοινικικό αλφάβητο, που με τη σειρά του δανείστηκε από τούς Κύπριους τα συλλαβογράμματα. ¶λλοι πάλι θεωρούν οτι οι Φοίνικες το δανείστηκαν από τούς Έλληνες, και μάλιστα από τούς Βοιωτούς, που με αυτό συμβόλισαν και πάλι το βόδι ζωγραφίζοντας ένα κεφάλι βοδιού, ναι, αυτό που εμφανίζεται όταν στρέψετε το α 90 μοίρες κατά φορά αντίθετη από τών δεικτών τού ωρολογίου. Προχωρώντας στο βορβορώδες ποτάμι τού συμβολισμού, οι αρχαίοι Έλληνες συμβόλιζαν με το Α τον Διόνυσο, τον οποίον άλλωστε προσονόμαζαν και Βουγενή ή Ταύρο -- και τον οποίον αφελέστατα θέλησε να αναστήσει ο μεγαλοφυής Νίτσε αγνοώντας εκείνο που γνώριζε τέλεια η αρχαία ποιητική σοφία όταν, με το ίδιο Α, συμβόλιζε το ένα από τα δέκα ειδικά δικαστήρια τών Αθηναίων και την αμείλικτη ράβδο τής Νεμέσεως : οτι δηλαδή χωρίς τελετουργικό, χωρίς δημιουργία (έργο από και για τον Δήμο) ή λειτουργία (που σημαίνει το ίδιο πράγμα), ήγουν χωρίς θυσία (λ.χ. ενός βοδιού) προς χάριν τής συλλογικής συμφιλιώσεως, ο Διόνυσος είναι ένα αιμοσταγές τέρας και τίποτα περισσότερο - αυτό το τέρας που οδήγησε τον ίδιο τον Φρήντριχ όχι πέρα αλλά πίσω απ' το καλό και το κακό, ήγουν στην τρέλλα (λυγμός), τούς δε αμφιλεγόμενους επιγόνους του σε εκατόμβες (θρήνος).
Έτσι κι αλλιώς πάντως, όπως είδαμε, με το Α όλο στο βόδι ξαναγυρνάμε και άλλωστε τα γράμματα είναι αποτέλεσμα μιάς μακραίωνης πειραματικής ζωγραφικής, που κάποια στιγμή απλουστεύει ορισμένα συμπεράσματά της σ' ένα έως καλλιγραφίας καθαρό σχήμα για να προχωρήσει παραπέρα. (Ιδού λοιπόν εν παρενθέσει η αξία τής "σχηματοποίησης-μηχανοποίησης", που αφελώς απορρίπτουν καθ' ολοκληρίαν ορισμένοι λολαμένοι με την καινοτομία για την καινοτομία, αυτόν το δυνάστη τών μοντέρνων "προοδευτικών" καιρών - λολαμάρα που οδηγεί κατευθείαν στην αποθέωση τού "συντηρητισμού" δια τής πλαγίας εισαγωγής από την Κερκόπορτα τού νου αλόγιστων πλέον τε και ηλιθίων σχηματοποιήσεων : "νέο-νταντά", "νέο-υπερρεαλισμός", κ.χ.λπ., ένθα χ=χασμουρητό.)

ΒΗΤΑ

Αναζητώντας ένα ενδιάμεσο γράμμα-δίεση, οφείλουμε προφανώς να εξετάσουμε το επόμενο. Κι αφού αναζητούμε το ενδιάμεσο τού Α γράμμα-δίεση, ας περιπλανηθούμε λίγο στο Β. Σχεδόν σε όλες τις αλφαβήτους, το Β είναι όχι μόνο το δεύτερο γράμμα αλλά και το πρώτο σύμφωνο. Μετά το ηχηρόν Αααααα-έκταση, ο "μίστερ" διατάζει ένα Βββββ-κάμψη, προπονητική τακτική που έκτοτε ακολουθούν ευλαβώς άπαντες από τού Αλεφάντου έως τής Μάρθας Γκράχαμ. Παρακαλώ, επαναλάβατε μεγαλοφώνως μετά από μένα : "Αααααα-Ββββββ", ζωντανά ρε ψοφίμιααα!, "Ααααα-Ββββββ-Αααααα-Ββββββ". Λαμπρά! Ανάπαυσις.
Ο Σχολιαστής τού Διονυσίου τού Θρακός συμβουλεύει : "Εκφωνείται [το Β] τοις άκροις τών χειλέων, ούτε πάνυ ανοίγει τα χείλη ως το Φ, ούτε πάνυ πιλεί ως το Π". Δηλαδή πώς Σχολιαστά μας; Ελλείψει μαγνητοφώνων κατά την παλιά εκείνη εποχή, θα μέναμε αδαείς αν ο Αριστοτέλης δεν διευκρίνιζε : "Ώσπερ πρόβατο βη βη λέγον βαδίζει". Προφέρεται λοιπόν το Β κάπως σαν "μπέέέέέέέέ". Δοξασμένες στάνες!
Όμως, ω! ένδοξη και βαριά κληρονομιά, κι αυτό το Β-μπέέέ έγινε στα μέρη μας "φωνή" : ως Βήτα συμβόλιζε τη σκηνή, το σπίτι ή και τον οικισμό (στρέψατε το Β όπως προηγουμένως πράξατε με το α). Πήγαμε λοιπόν θαυμάσια, κατσικοπερπατώντας ραχούλα-ραχούλα, από το Α-βόδι μας στη Β-σκηνή μας!
Βεβαίως, στην υπερεξακισχιλιετή ιστορία τής διαπάλης περί τού Νοήματος, το Β εξέλαβε και άλλα συμβολικά νοήματα. Π.χ., μια από τις πολλές συμβολικές χρήσεις τού Β, πλέον τού να υποδηλώνει τον Βορρά, ήταν και αυτή τού φονικότατου "όπλου αντιποίνων" Β-Vergeltungswaffe, με τις κομψότατες υποδιαιρέσεις Β1 και Β2, από τούς παγερούς Αρείους εστέτ πριν από 60 χρόνια. Τώρα τι σόι ¶ρειοι ήταν ετούτοι οι πολεμοχαρείς ανθρωποπετσοκόφτες όταν γνωρίζουμε οτι η ρίζα αρ- αναφέρεται στην ειρηνόφιλη αγροτική ζωή (αρ-ύομαι, άρ-οτρο, κ.λπ.); Προφανώς έχουμε εδώ μια ακόμα περίπτωση όπου μια πολεμική φυλή κατέλαβε την εξουσία πάνω σε μια αγροτική φυλή, και μπέρδεψε τα πράγματα.
Ας αφήσουμε όμως αυτό το πρόβλημα προς το παρόν, και ας επιστρέψουμε στο δεδομένο μας. Το Β συμβολίζει τη σκηνή ή το σπίτι. Παμ' παρακάτ'.

ΔΙΕΣΗ

Ας εξετάσουμε τώρα τι είναι η δίεση. Η δίεση, εφεύρεση τού Πυθαγόρα (και όχι τού Πιθηκαγόρα, βλέπε "Starry nights" στο Hollw sky αρ. 9), είναι "σημείον που υποδηλώνει την όξυνση ενός μουσικού φθόγγου κατά ένα ημιτόνιο". Έτσι το πέρασμα από μια νότα σε μια άλλη δεν πάει καταντίπ-ντουγρού αλλά, σε πείσμα όσων θα ήθελαν εσπευσμένα να την "καταργήσουν" (ή, πολύ χειρότερα, να την περιστείλλουν σε απλό όργανο προπαγάνδας), ακολουθεί μια παρακαμπτήρια και εν πολλοίς αλητήρια οδό, προς δόξαν τής εσαεί αξεπέραστης ουσίας τής Τέχνης ως αιώνιας μήτρας κάθε πειραματικής περιπλανήσεως ή, καταστασιαστί, derive. Διότι, κυρίες και κύριοι, στην Τέχνη δεν πάμε ποτέ κατευθείαν από το ένα σημείο στο άλλο, από το Α στο Β, αλλά περνάμε ενδιάμεσα κι από το τσικουδερί " Κρήτη ". Εβίβα!
¶ρα η δίεση πρέπει να εκληφθεί ως έντεχνη αποφυγή τής ευθείας οδού, ως αλητήρια παράκαμψη, και μάλιστα κατά την έννοια μιάς όξυνσης, τουτέστιν εκλέπτυνσης. (Ας διπλοϋπογραμμίσουμε εδώ, λοξοδρομώντας εν σοκακίω, οτι η " όξυνση " αυτήν ακριβώς τής εκλεπτύνσεως την έννοια έχει, και ουδόλως τού γενικευμένου εκβαρβαρισμού που υπονοεί μιά σταλινοειδής recuperation τού αριστοτεχνικού όρου "όξυνση τών κοινωνικών αντιθέσεων").
Tres bien. Βαστάμε λοιπόν αυτή τη διευκρίνηση κατά νου και προχωρούμε στον αδυσώπητο στόχο μας :
· Υπάρχει, ή είναι δυνατόν να υπάρξει, τέτοιο μεσοδιάστημα ;
· Τι μπορεί να συμβεί, ή ήδη συμβαίνει, στο μεσοδιάστημα μεταξύ Α και Β ;

ΑΛΦΑ ΔΙΕΣΗ

1. Προκαταρκτικά προβλήματα.

Από το Α-βόδι, που εκφωνείται σαν μια απελευθερωτική φωνάρα, στο Β-σκηνή, που εκφωνείται σαν ένα προβατίσιο " μπέέέ ", τι διάστημα μεσολαβεί καλοί μου αστοί ; Οφείλουμε να το σκεφτούμε επιστημονικά κι απροκατάληπτα προκειμένου να ορίσουμε την αναγκαία δίεση-όξυνση-εκλέπτυνση που αναζητούμε.
Αν δεχτούμε την ουορχώλεια πεζοπορική " from A to B and back again", είναι σαν να λέμε "βόδι-σκηνή-σκηνή-βόδι". Κατά τούς προκατακλυσμιαίους χρόνους, αυτή η απόσταση δεν ήταν πάντοτε πολύ μεγαλύτερη από ένα χαλινάρι, μιάς και συχνότατα το βόδι έσερνε το κάρο που ήταν και σπίτι-σκηνή. Αργότερα όμως, η απόσταση αυτή μεγάλωσε και στους μοντέρνους καιρούς υπονοεί μάλλον το βδελυρότατο "σπίτι-δουλειά-δουλειά-σπίτι". Μπρρρρ!
Βέβαια, ακόμα και στην μοντέρνα αστική ζωή υπάρχουν μεσοδιαστήματα και γίνονται παρακάμψεις, πλην όμως δεν είναι βέβαιον οτι αποτελούν πραγματικές διέσεις, ήγουν οξύνσεις-εκλεπτύνσεις που εμπλουτίζουν αλητήρια το κυρίως μουσικό θέμα το επονομαζόμενον Ζωή. Π.χ. κατά μια έρευνα τού Chombart de Lowe, που μάς θύμισαν οι καταστασιακοί αλήτες, στο συγκεκριμένο αστικό μεσοδιάστημα μεσολαβεί απλώς ένα μάθημα πιάνου. Πάλι μπρρρρ! Προσωπικά μάλιστα, δεν βλέπω κάποια ιδιαίτερα συγκλονιστική βελτίωση αν το μάθημα πιάνου αντικατασταθεί απλώς από ένα πέρασμα από την παραπανωτέρω τσικουδερί και αν, σηκώνοντας το θολό μας βλέμμα, αντί για το πορταίτο τού Βόλφγκανγκ Αμαδέους Μότσαρτ ιδούμε τον Νικόλαο Ξυλούρη.
Ας προχωρήσουμε λοιπόν μεθοδικότερα. Με δεδομένη τη συμβολική σημασία-"φωνή" τού Α και τού Β, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ως autorite στο ζήτημα που μάς απασχολεί την περήφανη αγροτιά. Ένας ηλιοσκαμμένος αγρότης μάς έλεγε οτι μεταξύ τού Α-βόδι και τού Β-σπίτι μεσολαβεί ένας ολόκληρος κόσμος γεμάτος αγγέλους και δαίμονες, Αγίους και ξωτικά, νεράιδες και βοσκοπούλες. Εννοείται οτι τού ζητήσαμε πάραυτα να μπει στο ψητό. Και τότε ο συγκεκριμένος ανοιχτόκαρδος Κίτσος μάς απάντησε οτι, στον δικό του κόσμο τουλάχιστον, υπάρχουν βεβαιότατα διέσεις και μάλιστα οτι ως Α-δίεση-όξυνση-εκλέπτυνση μπορεί να φανταστεί απλούστατα το ¶η : "¶η-Γιάννη μου βάλε το χέρι σου!".
Εννοούσε σαφέστατα οτι, πηγαίνοντας από το βόδι στο σπίτι, έκανε και μια ψυχωφελή βόλτα από τούς Ουρανούς! Ευλογημένοι να 'ναι οι απλοί αυτοί άνθρωποι και ας κατατάξουμε τον αγρότη μας στο ίδιο Πάνθεον όπου ήδη βρίσκεται ο αγράμματος εφευρέτης τού όρου "ψυχογεωγραφία".
Δεδομένου όμως οτι μια τέτοια βόλτα μεταξύ βοδιού και σπιτιού μπορεί εξίσου να είναι, όχι μόνο προς τούς Ουρανούς αλλά και προς τον ¶δη - μάς εβεβαίωσε γι' αυτό και ο εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσών αιπόλος Κατσιμήτρουλας --, αυτομάτως ετέθη εδώ στον ερευνητικό νου μας το πρόβλημα τής ύφεσης.

2. Ύφεση.

Η ύφεση είναι μια ανεστραμμένη δίεση. Ενώ δηλαδή η δίεση εκφράζει μια όξυνση-εκλέπτυνση, η ύφεση εκφράζει μια βάρυνση-πάχυνση και μάλιστα, εδώ είναι το ενδιαφέρον και κρίσιμο ζήτημα : στο ίδιο ακριβώς σημείο τής παράκαμψης! Κοντολογίς, το ίδιο σημείο που είναι σε μια στιγμή δίεση-εκλέπτυνση, σε μια άλλη στιγμή γίνεται, αλλοίμονο, ύφεση-πάχυνση. Αχαχούχα!
Εκ πρώτης όψεως, και για ένα μη-τριλεκτικό νου, έχουμε εδώ να κάνουμε μ' ένα παράδοξο : πώς είναι δυνατόν το ίδιο ακριβώς σημείο τής παράκαμψης να είναι άλλοτε ψυχωφελές-υψιπετές και άλλοτε ψυχοβλαπτικό-χαμερπές; Κι όμως, δεν υπάρχει κανένα παράδοξο. Εξαρτάται, όχι τόσον από το "πού" αλλά από το πώς έρχεσαι και πώς πηγαίνεις!
Ας το εξετάσουμε εκ τού σύνεγγυς.

3. Το "άη" ως δίεση και ως ύφεση.

Με τη βοήθεια τού ανώνυμου Ζυγούρη είδαμε οτι, καθ' οδόν τραγουδιστά από το Α-βόδι στο Β-σπίτι, περνάμε, κάπου εκεί στην ακροράχη τών Βαρδουσίων, από τη δίεση-εκλέπτυνση "άη" όταν ανακράζοντας "¶η-Νικόλα μου!" κάνουμε και μια βόλτα στους Ουρανούς. Συμβουλευτήκαμε τη γιαγιά-Κρουστάλλω για το ζήτημα τής υφέσεως-εκχυδαϊσμού και μάς διαβεβαίωσε οτι, απ' όσο θυμάται (και θυμάται καλά τα τελευταία 1280 χρόνια), το "άη" χρησιμοποιείται πράγματι και ως ύφεση! Μάς έδωσε μάλιστα απτό παράδειγμα : "¶η στον κόρακα!".
Πράγματι, στην περίπτωση αυτή το περιπλανώμενο υποκείμενο, αγουροξυπνημένο για να πάει πουρνό-πουρνό από το Β-σπίτι στο Α-βόδι, έρχεται αντιμέτωπο με τις υποχθόνιες δυνάμεις που, τοποθετώντας πονηρότατα ένα ξερόκλαδο στο ημισκότεινο και γι' αυτό γνωστό-άγνωστο καλντερίμι, τού βάζουν αισχρή τρικλοποδιά και το γκρεμίζουν καταγής, αποσκοπώντας βεβαίως να το παρασύρουν στην κυριολεκτική και δι' αυτής στην ψυχοπνευματική χαμέρπεια. Και τότε, αίφνης, ο Ιερέας τής φύσεως ¶νθρωπος, καθυβρίζει σκαιότατα και διαολοστέλνει το κακόμοιρο κλαδάκι ανακράζοντας, στην ίδια εκείνη ακροράχη που μόλις χτες την έβλεπε σαν εφαλτήριο προς τους Ουρανούς, το προρρηθέν "άη στον κόρακα!". Συχνότατα δε αυτή η Πτώσις συμπαρασέρνει, εκτός από το κλαδάκι-παγίδα, και όλη τη ζωή τού υποκειμένου, τούς συγγενείς του, τούς φίλους του, τη μάνα και τον πατέρα τών συγχωριανών του, συνολικά θα 'λέγαμε τη "μοίρα" του : "¶η στα κομμάτια για ριζικό που τό 'χω!".
Δεν θα επιμείνω προς το παρόν σε όλες τις λεπτές αποχρώσεις αυτού τού τόσον ανθρωπίνου ολισθήματος. Θα πω μόνον, τώρα, ότι τοιουτοτρόπως εμπεδώνεται ο κανών που προσδιορίζει το "¶η" ως ένα ¶λφα-δίεση και, στο ίδιο ακριβώς σημείο, ως ένα Βήτα-ύφεση. Τουλάχιστον για την αγροτική αλφάβητο.

ΠΡΟΣΩΡΙΝΟΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Κατόπιν τούτων, και αφού εμπεδώσαμε το ¶λφα-δίεση τής τιμημένης αγροτιάς, παραμένουν ανοικτά, για μια επόμενη φορά, τρία κεφαλαιώδη για την έρευνά μας ζητήματα :
· Ποιό είναι το ¶λφα-ύφεση; Προφανώς αυτό θα πρέπει να αναζητηθεί στην οδόν από το ¶λφα προς το Ωμέγα και στο σημείο ακριβώς όπου βρίσκεται, αν βρίσκεται, το Ωμέγα-δίεση.
Κυρίως όμως,
· Ποιό είναι το ¶λφα-δίεση (και Βήτα-ύφεση) σε συνθήκες πόλης; Εδώ υπονοούμε την ύπαρξη πολλαπλών αλφαβήτων; Φαίνεται πως ναι, αν και, άνευ ενδελεχούς ερεύνης, δεν μπορούμε να είμαστε απολύτως βέβαιοι : κάλλιστα το αγροτικόν Α-δίεση και Β-ύφεση μπορεί να ισχύει και για τούς μαλθακούς αστούς! Υπ' αυτήν την έποψιν, το ζήτημα για ένα σώφρονα ερευνητή, που σπεύδει πάντοτε βραδέως, παραμένει : πώς μπορούμε, εάν μπορούμε, να υπολογίσουμε στην βουκολική autorite προκειμένου να θεραπεύσουμε τις αστικές γραμματοπλαστικές ανάγκες;
· Εδώ, οπωσδήποτε, μια πρώτη βοήθεια και μια στιβαρή καθοδήγηση θα λάβουμε από τούς πρωτο-αστικοποιηθέντες βουκόλους που, υπό το όνομα "ρεμπέτες", συνέχισαν τις αλητήριες παρακάμψεις και τις ανάλογες διέσεις στην πόλη συνοψίζοντας δε το όλο ζήτημα τών υφεσοδιέσεων στον εκπάγλου δυνάμεως στίχο : "Σαν μεθώ και πέφτω κάτω και λασπώνομαι, ακουμπώ τα δυό μου χέρια και σηκώνομαι"!


..........Φσσσστ-μπόινγκ!

 

back

Γιάννης Δ. Ιωαννίδης [e-mail]