HOLLOW SKY 17

Ο επιθεωρητής Τζιράρ ξαναχτυπά!

θρίλερ σε συνέχειες#1|#2|#3|#4|#5|#6|#7|#8|#9|#10|#11¦

 

 

(μέρος 12ο)

Πάνω στο ατμόπλοιο "Ned Ludd" προσπαθούσα να ξανασυναρμολογήσω τις σκέψεις μου. Πόσους θαυμάσιους εξερευνητές τής ανθρώπινης ζούγκλας, πόσους τολμηρούς ανατόμους τού ιστορικού Κακού, πόσες καρδιές φλεγόμενες απ' τον πόθο να διαλύσουν τις ομίχλες δεν συνάντησα . κι όμως, το Ξέφωτο πουθενά. Δεν ήθελα να πιστέψω πως η αλήθεια είναι μια Χώρα Χωρίς Μονοπάτι, μα όλα τα μονοπάτια στριφογυρνούσαν και χάνονταν μες στο δάσος, κι αυτό που στην αρχή φαινόταν να είναι η Οδός αργά ή γρήγορα πνιγόταν μες στ' αγκάθια. Στο βάθος τού ορίζοντα, πίσω από μια μολυβένια στήλη βροχής που ένωνε τη γκρίζα απεραντοσύνη τ' ουρανού με μια θάλασσα σταχτιά, αχνοφαίνονταν οι ακτές τής Βρετάνης. Θα έβρισκα άραγε εκεί τις απαντήσεις; Έγλυψα την αλμύρα που πότιζε τα χείλη μου κι έκανα να γυρίσω στο σαλόνι. Ξάφνου, πίσω από μια πόρτα στη γέφυρα τού πλοίου, μια παράξενη στιχομυθία μού έκοψε τα γόνατα.
"Roger.. Roger. Ο χρόνος είναι εφεύρεση εκείνων που δεν ξέρουν ν' αγαπούν. Over" - "Έλα. Έλα Spiraletre. Διορθώνω. Ο χρόνος είναι εφεύρεση εκείνων που στέριωσαν σ' ένα κομμάτι γης. Over". Μια μεταλλική πλακέτα πάνω στην πόρτα έγραφε : "Ασυρματιστής". Κι από κάτω : "Ιωάννης Γερζάνιος".
Λένε πως η τύχη βοηθάει τούς τολμηρούς, κι αναρωτήθηκα μήπως θέλουν να πουν οτι τα μονοπάτια ανοίγουν ξαφνικά κι απρόσμενα στους απελπισμένους που δεν παύουν να ελπίζουν. Πήρα μια βαθιά ανάσα και χτύπησα την πόρτα τού ασυρματιστή. "Πέρνα μέσα καπετάνιο!", ακούστηκε μια τραχιά μα χαρούμενη φωνή. "Καλησπέρα μαρκόνη", είπα θαρρετά ανοίγοντας την πόρτα. Καθισμένος μπροστά στον ασύρματο, ένας γκριζομάλλης άντρας με καθαρό πρόσωπο, γύρω στα εξήντα, με κοίταζε απορημένος : "Ο κύριος;.". "Βλαντ van Horn", συστήθηκα κι έσπευσα να εξηγήσω : "Άθελά μου σάς άκουσα. Πώς να το πω; Ξέρετε, κατάλαβα καλά τι είπε ο συνομιλητής σας μα δεν κατάλαβα τι εννοούσατε με την απάντησή σας. Μήπως σάς απασχολώ;".
Ο Γερζάνιος μού έδειξε χαμογελώντας πλατιά τον τοίχο τής μικρής καμπίνας, όπου κρεμόταν ένα ρολόι χωρίς δείχτες. "Όπως βλέπετε", είπε δίνοντάς μου την καρέκλα του, "ΕΔΩ ΜΕΣΑ δεν έχουμε πρόβλημα χρόνου. Ρετσίνα;". Έγνεψα καταφατικά. "Ξέρετε", συνέχισε, "λένε οτι στον τόπο μου ανακαλύψαμε τη Φιλοσοφία. μα εμείς δεν κάναμε τίποτ' άλλο απ' το να φλυαρούμε.βρέχοντας τα λαρύγγια μας εννοείται. Εβίβα!".
Το κρασί του μύριζε χώμα και δέντρα, κι η κάθε του γουλιά ήταν σαν να έσταζε μέσα μου τη ζεστασιά τής γης. "Για μάς, τούς νομάδες τής θάλασσας", ξεκίνησε ο παράξενος εκείνος ασυρματιστής, "ο χρόνος είναι η μεγαλύτερη αφαίρεση, το αθλιότερο κοινωνικό ψεύδος που σκέφτηκε ποτέ ο άνθρωπος. Το τραγικότερο ίσως σημάδι τής αποκοπής του από τη Φύση". Θυμήθηκα εκείνο τον αναγεννησιακό πίνακα, τη "Μελαγχολία", που παρίστανε ένα θλιμμένο άνθρωπο να κοιτάζει ξέπνοος μια κλεψύδρα και τού εγνεψα να συνεχίσει. "Δεν θα μπορέσουμε λοιπόν να ξεσκεπάσουμε το Κακό που μαστίζει την ανθρωπότητα αν δεν ξεσκεπάσουμε αυτό το ψέμμα που ονομάσαμε Χρόνο", δήλωσε με σιγουριά, σαν τίτλο τής οπτικής του τών πραγμάτων.
"Ζωή σπασμένη σε ωράρια", μονολόγησα και τού είπα : "Γνωρίζω ήδη από τον εκλεκτό Guide Bords οτι απαραίτητη προϋπόθεση για να οδηγηθούν οι εργαζόμενοι στην κατάσταση παραγωγών και 'ελεύθερων' καταναλωτών τού χρόνου-εμπόρευμα, υπήρξε η βίαιη απαλλοτρίωση τού χρόνου τους". Με άκουγε σκεφτικός κι ένιωσα πως έπρεπε να συνεχίσω : "Έμαθα επίσης οτι, καθώς τα πάντα καταντήσανε ωράριο, ο χρόνος έγινε το παν κι ο άνθρωπος ένας σκελετός τού χρόνου. Όμως, αν σάς κατάλαβα καλά, εσείς υπονοείτε οτι αυτό συνέβη πολύ πριν από τη θλιβερή έλευση τών Βιομηχανικών Χρόνων".
"Καλά το καταλάβατε αγαπητέ!", μού απάντησε ενθουσιασμένος. "Η ίδια η εφεύρεση τού χρόνου, και ΠΟΛΥ ΠΡΙΝ αυτή οδηγήσει, μες από την έννοια τής 'προόδου', σε μια φονική ειδωλολατρεία τού μέλλοντος η οποία εκμηδενίζει κάθε ζωντανό είδος επι τής γης,.. ναι, αυτή η ίδια η εφεύρεση τού χρονου πρέπει να μάς προβληματίσει". "Δεν συμφωνείτε δηλαδή με τον ριζοσπάστη Καρλ", τον διέκοψα, "οτι το όλο πρόβλημα μπορεί να βρει τη λύση του όταν η ανάπτυξη τών παραγωγικών δυνάμεων, καταργώντας την πρωταρχική φυσική σπάνη, οδηγήσει σε μια μεγιστοποίηση τού ελεύθερου χρόνου και μια ελαχιστοποίηση τού εργάσιμου". Το γέλιο του ήρθε τρανταχό : "Όχι βέβαια! Και θα σάς πω τι λέει ο πολυταξιδεμένος λοστρόμος μας, ο Λέβιμπρουλ : 'Η ιδέα τού χρόνου μάς φαίνεται σήμερα οτι ανήκει εκ φύσεως στο ανθρώπινο πνεύμα` αλλά αυτό είναι μια αυταπάτη, διότι αυτή η ιδέα δεν υπήρχε κα-θό-λου για τούς πρωτόγονους προπροπροπροπαππούδες μας'".
"Νομάς τής θάλασσας ουδέποτε υπήρξα", απάντησα μετά από λίγη σκέψη, "μα μού έτυχε - και μη ρωτάτε πώς -- να ζήσω κάμποσο την ταπεινή ζωή τού απλού τροφοσυλλέκτη. Αυτή η καρλική έννοια τής 'σπάνης' μάς ήταν όντως άγνωστη κι εδώ φαίνεται πως έχετε δίκιο : μήτε ρολόγια, μήτε κλεψύδρες ορίζαν τότε τη ζωή". "Μήπως λοιπόν θυμάστε", μού ρώτησε ολόχαρος, "πότε συνέβη η Πτώση;".
Ξέρω πως κάθε άνθρωπος μπορεί να ταξιδέψει ώς και στα πέρατα τού Σύμπαντος για να βρει κάποιον που να τού πει πως έχει δίκιο. μα δυστυχώς, εδώ, η μνήμη μου δεν με βοηθούσε τόσο ώστε να τού δώσω ευθύς αμέσως ετούτη τη χαρά. "Θα σάς βοηθήσω εγώ", απάντησε πρόθυμα : "Λοιπόν, φίλτατε Βλαντ, η Πτώση ξεκίνησε όταν μάς ήρθε η ιδέα τού χρόνου. κι αυτή με τη σειρά της όταν κάποιοι εξ ημών - κι εδώ ξεστόμισε μια ναυτική βρισιά που ντρέπομαι να μεταφέρω - στεριώσαν τα ποδάρια τους σ' ένα κομμάτι γης χωρίζοντας την επιφάνεια τού πλανήτη μας σε σταθερές κι ακλόνητες, συλλογικές ή ατομικές, ιδιοκτησίες!".
"Μιλάτε λοιπόν για τη πανάρχαια αγροτική επανάσταση;", τον ρώτησα διστακτικά για να εισπράξω μια απάντηση λιτή : "Τα κέρατά μου μέσα!".
Περίμενα να κατεβάσει δυό ποτηράκια απανωτά για να συνέρθει, και ρώτησα : "Θέλετε λοιπόν να πείτε οτι η σημερινή τυρανία τού ωραρίου ανάγεται στην τιμημένη νεολιθική αγροτιά; Μα πώς;".

(συνεχίζεται)


 

StarryNights

Γιάννης Δ. Ιωαννίδης [e-mail]