HOLLOW SKY 18

Aναζητήσεις

Λόγω έκτακτων γεγονότων διακόπτουμε για λίγο την αναμετάδοση τών περιπετειών τού πολύπλαγκτου νεκροζώντανου Βλαντ στον άγριο κόσμο τής αλλοτρίωσης και τών συναφών πανανθρώπινων προβλημάτων, που δεν τον αφήνουν να ησυχάσει στο πολυτελές δρύινο φέρετρό του.

Τι ακριβώς συνέβη; Την Παρασκευή 21 Μαρτίου ο αγαπητός μας βρυκόλαξ, μαζί με την υπομονετική Wanda και τον Κώστα Αλήστου Μνήμης, βρέθηκε ξαφνικά στο Ηράκλειο προσκεκλημένος από τις «Αναζητήσεις», μια ομάδα τολμηρών μαθηματικοχημικών εξερευνητών που διοργανώνουν κάθε χρόνο εκεί μια δυνατή βδομάδα με ομιλίες, συζητήσεις, προβολές εκλεκτών κινηματογραφικών ταινιών και ολονύχτια πάρτυ.

Οι ταλαιπωρημένοι από τις ερωτήσεις του σοφοί Καρλ und Φρήντριχ, Φ.Φ. Κάστο, Βου Γιέ, κ.λπ. ανακουφίστηκαν. Αυτή τη φορά ήταν η σειρά τού εργοτέχνη-εφαρμοστή ν' απαντήσει σε ερωτήσεις! Έπειτα από μια τονωτική βόλτα στις πράσινες πλαγιές τής αγίας Ειρήνης (πού αλλού να πήγαινε τέτοιες μέρες;) και μια εξίσου τονωτική μάσα στις Αρχάνες χάρη στη θερμή φιλοξενία τού Πρόδρομου, τού Γιώργου, τής Έφης και τών φίλων τους, από τις 7.28'.32'' έως τις 8.09'.15'' το βράδυ εκείνης τής όμορφης μέρας, στον κατάλληλα διαμορφωμένο δεύτερο όροφο τού «Εράν», ο Βλαντ ανέπτυξε τις ταπεινές απόψεις του πάνω στο θέμα: «Το ξεπέρασμα τής τέχνης: ύφαλοι και ρουφήχτρες στο δρόμο για το βορειοδυτικό πέρασμα».

Δυό λόγια για να ευλογήσουμε τα γένια που δεν έχει. Ευθύς εξαρχής η τοποθέτησή του ήταν σαφής: «Ίσως ακούγεται σαν πολυτέλεια να μιλάμε για ξεπέρασμα τής τέχνης τη στιγμή που μαίνεται ένας πόλεμος, με τη γνωστή διεθνή κατακραυγή, στο Ιράκ. Ας το δούμε όμως έτσι: αυτή η βαρβαρότητα, και όλες όσες προηγήθηκαν και θα την ακολουθήσουν σε οποιοδήποτε επίπεδο τής ζωής, οφείλεται στο οτι απέτυχαν τα κινήματα που εδώ και διακόσια χρόνια ζητούν την υπέρβαση τού σημερινού πολιτισμού. Διότι, πολύ απλά, αν είχαν πετύχει, τότε αυτός ο πολιτισμός με όλες του τις βαρβαρότητες θα ήταν πλέον μια κακή ανάμνηση. Η αποτυχία αυτών τών κινημάτων δεν οφείλεται σε άσχημες συγκυρίες. Οφείλεται στο οτι δεν κατόρθωσαν να διατυπώσουν και να διεκδικήσουν ένα άλλο νόημα τή ζωής, δηλαδή μια απάντηση στο 'τι είναι ανθρώπινο' ριζικά διαφορετική αλλά και ισχυρότερη από εκείνη που δίνει ο σημερινός κυρίαρχος πολιτισμός. Τα περισσότερα από αυτά τα κινήματα δεν ενδιαφέρθηκαν καθόλου ν' απαντήσουν σ' αυτό το ερώτημα. Θεώρησαν αρκετό να διεκδικήσουν περισσότερη κοινωνική δικαιοσύνη ή μια καλύτερη διανομή τού πλούτου. Στα τέλη τού εικοστού αιώνα, ένα μόνο κίνημα έθεσε με σαφήνεια το όλο πρόβλημα σαν ζήτημα νοήματος τής ζωής: το κίνημα που στα 1957 πήρε τη μορφή μιάς 'Καταστασιακής Διεθνούς'».

Στη συνέχεια, με τα γνωστά του επιχειρήματα, ο και συγγραφαδόρος-φιλοσοφατζής Βλαντ θύμισε με ποιόν τρόπο, γύρω από την έννοια τής «κατάστασης», εκείνοι οι θαρραλέοι αναζητητές τού Βορειοδυτικού περάσματος πήγαν να συνενώσουν τρία ιστορικά ρεύματα τού δυτικού πολιτισμού, που ώς τότε όδευαν ανεξάρτητα το ένα από το άλλο: την υπαρξιακή σκέψη, την πρωτοποριακή τέχνη και την επαναστατική πολιτική. Και, υπό το φως αυτής τής αποκάλυψης, προχώρησε παρουσιάζοντας με συντομία την ιστορία τών λετριστών, τού Ντεμπόρ, τού Βολμάν, τού Φαντασιακού Μπαουχάους, τού Γιόρν, τού Γκαλίτσιο,. υποδεικνύοντας ως Χαρτογράφος τού Νοήματος ε.ε (εν ενεργεία) μερικούς από τούς υφάλους και τις ρουφήχτρες, που -ωιμέ! -- οδήγησαν εκείνους μεν τούς έμπειρους ναύτες και καπετανέους στο βυθό, την δε ανθρωπότητα να περιμένει γι' άλλη μια φορά στο ακουστικό της.

Ένα μικρό διάλειμμα ακολούθησε τα λόγια τού παρλαδόρου βρυκόλακος κι έπειτα, από τις 8.22'.08'' έως τις 11.09'.47'' μ.μ. μια εξαιρετικής ποιότητας συζήτηση μεταξύ τών 50-60 παρευρισκομένων έφτασε το μαχαίρι σχεδόν ώς το κόκκαλο: «Μήπως τελικά σε όλες αυτές τις θαυμαστές κατασκευές και κατακτήσεις τού πνεύματος υπάρχει κάτι το σαθρό; Μήπως υπάρχει κάποιο σκουλήκι μέσα στο εντυπωσιακά γυαλιστερό μήλο τους;». Η ερώτηση αυτή, που τον προβληματισμό της μοιράστηκαν άπαντες, δεν ήρθε τυχαία. Κοινή διαπίστωση όλων όσων είχαν μετάσχει στα κοινά συνεπαρμένοι από κάθε λογής επαναστατικές θεωρίες, ήταν ένα φαινόμενο που ο γέρων Στίνας είχε κάποτε εξομολογηθεί στον νεαρότατο τότε Βλαντ: «Κάθε φορά που συναντιόμασταν για να ενωθούμε, ήταν σαν να συναντιόμασταν μέσα σ' ένα σουρωτήρι! Ερχόμασταν πέντε ομάδες και βγαίναμε δεκαπέντε! Κι όλες σφαγμένες αναμεταξύ τους!».

Χωρίς να το προτείνει ο ίδιος ο βαμπίρος μας, κάποιοι υπέδειξαν σαν ένοχο τον ορθολογιστικό Διαφωτισμό. Ευχάριστη έκπληξη μα την αλήθεια (και θα το καταλάβετε στα επόμενα τεύχη αυτής εδώ τής ιστοσελίδας)! Μα η ώρα ήταν πλέον περασμένη για συζητήσεις. κι ένα ΦΟΒΕΡΟ πάρτυ μάς περίμενε, χάρη στις φροντίδες τού Σίμου, λίγο πιο έξω από την πόλη. Βουρ και φύγαμε λοιπόν!

Την άλλη μέρα, και μέχρι να 'ρθει η ώρα ν' απολαύσουμε το punk-theatre τών Lost Bodies, περιπλανηθήκαμε στην πόλη και στα περί τού νοήματος στενά σοκκάκια, για να καταλήξουμε, μαζί με τον Κώστα, το Μανώλη και τη Βίκυ, στο αγροτόσπιτο τού Πέτρου όπου, υπό τούς ήχους τού Baba Brooks και garage πεντοζάλης, ρίξαμε στη σχάρα τού τζακιού τρεις ψαρούκλες που αργοψήθηκαν κι εξαφανίστηκαν μέσα στα κροταλίζοντα σαγόνια μας, καθότι, όπως έλεγε κι ο Γκέοργκ Χέγκλ πριν από κάθε αγώνα, "Ο άνθρωπος είναι το ον που μασουλάει το Είναι".

Φυσικά, αυτή η απρόσμενη κάθοδος στη Μεγαλόνησο συνοδεύτηκε κι από τις συναντήσεις μας με τον φίλτατο Bugpowder -- που η σεμνότητά του δεν μάς είχε ώς τώρα αποκαλύψει το διαπεραστικό χιούμορ με το οποίο διέβρωνε τις σοβαροφανείς ίντριγκες κάποιων wannabe ιδιοκτητών εκείνης τής πόλης --, με τον οποίο μοιραστήκαμε, εκτός τών διαλεχτών κρητικών μεζέδων, και κάποιες σκέψεις πάνω σ' ένα Forum-έκπληξη που σύντομα θ' αναστατώσει όμορφα την χαπίφειο Πνύκα.

Πρόδρομε, Γιώργο, Έφη, Σμάρω, Σίμο, Βασίλη, Βαγγέλη, Αντώνη, Μάριε, σάς ευχαριστούμε από καρδιάς για τη θαυμάσια φιλοξενία κι ευχόμαστε Καλή Αντάμωση!

 


StarryNights

Γιάννης Δ. Ιωαννίδης [e-mail]