HOLLOW SKY 32

Ο επιθεωρητής Τζιράρ ξαναχτυπά!

 

18ο

Σύνδεση με το προηγούμενο: το σαπιοκάραβο Ned Ludd βουλιάζει στ’ ανοιχτά της Μάγχης κι ο ήρωάς μας βρίσκεται να συζητά με τον Οδυσσέα στο σπήλαιο των Νυμφών, πάνω από το λιμένα τού Φόρκυνος στην Ιθάκη.

-Μού έδωσες ήδη μια πρώτη γεύση της πολυτροπότητός σου Οδυσσεύ! Πράγματι, για τα κάθε λογής μονόφθαλμα τέρατα δεν είμαστε υπάρξεις, και μάλιστα προσωπικές, αλλά ακριβώς «κανένας». Αχ, ας είχα ο αφελής το έν εκατοστόν της ευστροφίας σου, πόσες ματαιώσεις θα είχα γλυτώσει ... Δώσε μου λοιπόν, σ’ εκλιπαρώ, περισσότερη τροφή! Τα ερωτήματα με βασανίζουν!

-Κατ’ αρχήν ω πολύπαθε Ναυαγέ θα μού επιτρέψεις να σού εκφράσω την έκπληξή μου: δεν περίμενα ποτέ ένας άνθρωπος των αρχών τού εικοστού πρώτου αιώνα όπως εσύ, να διακατέχεται από τέτοια βασανιστικά αιτήματα! «Γιατί οι άνθρωποι ν’ αλληλοσφάζονται;»! «Ποίο το νόημα της ιστορίας;»!

Κάτι έλαμψε μέσα μου στα λόγια του:

-Ναυαγός! Αυτό είμαι πράγματι πολυμήχανε βασιλεύ και ταξιδευτή, και ήδη σ’ ευγνωμονώ διότι μού φανέρωσες, αν όχι τ’ όνομά μου, τουλάχιστον το επίθετό μου το αληθινό. Ω ναι, ναυαγός ενός πολιτισμικού Τιτανικού, που διαπλέει τα ιστορικά πελάγη τραγουδώντας ανέμελα, αρνούμενος την ύπαρξη του σκοτεινού παγόβουνου της απελπισίας που έχει σπείρει στον ανθρώπινο ωκεανό!

Πήρα μια ανάσα. Μα τι ποιητικός οίστρος ήταν ετούτος που με κατέλαβε ξαφνικά; Λίγο ακόμα και θα εξώκειλα προς τον ακαδημαϊσμό! Κάτι παράξενο συνέβαινε σε τούτη τη μαρμαροσπηλιά, που αντιβούιζε λες την πιο βαθιά σιωπή μου. Συνήλθα γρήγορα ωστόσο και συνέχισα:

-Αν όμως χτύπησες διάνα προσφωνώντας με Ναυαγό, αναρωτιέμαι αν η έκπληξή σου δεν έχει απλώς να κάνει με μια ενδεχόμενη έλλειψη πληροφόρησής σου σχετικά με τα θαύματα τού αιώνος μου. Στο φεγγάρι πατήσαμε καπετάνιο! Σπείραμε πυρηνικά μανιτάρια! Κι όπου να ‘ναι θ’ αποκρυπτογραφήσουμε τα μυστικά της Ζωής για να την αναπαράγουμε, λέει, κατά βούληση! Πώς σε εκπλήττει λοιπόν η ανάδυση τοιούτων ερωτημάτων - και του υποκειμένου που τα θέτει, ωσάν και την αφεντιά μου - από τα σπλάχνα του;


-Δε θ’ αρνηθώ το δίκιο σου Ναυαγέ, απάντησε ήρεμα μετά από μικρή περίσκεψη ο πολύπλαγκτος άνδρας. Πράγματι, όπου περισσεύει η ασέβεια, υπερπερισσεύει η χάρις ... και μην το πάρεις πάνω σου, δεν εννοώ εσένα κεχαριτωμένο, μάλλον απλά ταλαίπωρος μού φαίνεσαι και σκουντουφλοβαδιστής, για να ‘μαι ειλικρινής. Πλην όμως, ο θαυμαστός - σαμπώς τον λες - αιώνας σου τυγχαίνει να είναι, στο αρχίνημά του έστω, ο πιο light αιώνας της ιστορίας, ο αιώνας μιάς παντελώς αποβουτυρωμένης «ορθότητος», που έγνοια άλλη φαίνεται να μην έχει (τρώτε και πίνετε ακατάσχετα, νομίζω) παρά το πώς να εξαλείψει κάθε ένταση. Και - ομολόγησέ το - τα ερωτήματα που σ’ αναστατώνουν, θα πρέπει να θεωρούνται μάλλον demodé, n’ est-ce pas ?

-Ποιός ξέρει;

Μια αποβλάκωση αιφνίδια, μια χαύνωση του νου και των αισθήσεων γνωστή μου, μια μεταμοδερνικότητα πλαδαρή με κατέλαβε εξ απροόπτου. Δόξα τω Θεώ δεν βάστηξε πολύ. Τινάχτηκα:

-Τω όντι γυιέ του Λαέρτη! Δεν γνωρίζω μετά βεβαιότητος εάν με ξέρασε η μεταμόδα των καιρών μου στα βράχια του passé, πλην όμως ξέρω πως πάνω από ένα 30 τοις εκατό των συγχρόνων μου κεγραβατωμένων πιθήκων πάσχουν από κατάθλιψη. Ωστόσο ο αιών μου είναι και ο αιώνας όπου κάθε λογής διασκέδαση είναι απολύτως ελεύθερη, επιτρεπτή κι απαλλαγμένη ενοχών. Πού βλέπεις λοιπόν «εξάλειψη κάθε έντασης» αγαπητέ;

-Ω δύστυχε!, αναφώνησε ο βροντώδης Ιθακήσιος ηγεμών, Τι σχέση έχουνε τούτα τα ζαβλά με την ένταση; Σού ομιλώ για ένταση υπαρκτική, να τρέμουνε τα φυλλοκάρδια σου αγωνιώντας για κατ’ αλήθεια ζην, για περιπέτεια στα τρίσβαθα τού είναι ... Δεν σού μιλώ για εκτονώσεις της φακής ωσάν αυτό που θρασύτατα ονομάζετε «πάθη» εσείς οι μεταμοδέρνοι δανδήδες του Μεγάλου Τίποτα, οι ψευδοποιητές ανοήτων λεκτικών πτερνισμάτων!

Σταμάτησε για λίγο τις χειμαρρώδεις κατηγόριες του βλέποντάς με να τον κοιτάζω βουρκωμένος.

-Κι αν θες να ξέρεις, ξαναπήρε μπρος η οργή του, Δεν είναι η κατάθλιψη η ασθένεια του αιώνα σας μα η μανιοκατάθλιψη, το άρρυθμο φούσκωμα και ξεφούσκωμα της ματαιοδόξιας σας!

Κι έπειτα, σαν να μονολογούσε:

-... καλά τους το ‘λεγε: Με τι να παρομοιάσω τη σημερινή γενιά των ανθρώπων; Με τι μοιάζουν; Μοιάζουνε με παιδιά που κάθονται στην αγορά, κι η μια παρέα φωνάζει στην άλλη και λέει: «Σας παίξαμε με τη φλογέρα χαρούμενα τραγούδια κι εσείς δε χορέψατε σας τραγουδήσαμε μοιρολόγια κι εσείς δεν κλάψατε...

Δεν βάστηξα άλλο:

-Μην παρεξηγείς τη συγκίνησή μου πατέρα τού Τηλέμαχου, πήρα το λόγο σχεδόν μες από αναφυλλητά. Τα λόγια σου μιλήσαν στην καρδιά του σκοτισμένου νου μου και σ’ ένιωσα αδερφό. Δώσε μου λοιπόν την ευκαιρία να σε νιώσω και σαν φίλο ... Ίλεως γενού κι απάντησε στα ερωτήματά μου πριν ξαναπέσω στη χαύνωση του μεταμοδέρνου εαυτού μου.

Σηκώθηκε όρθιος και βημάτισε αργά σαν να ΄θελε να μετρήσει με τα βήματά του, τα λόγια του:

-Φοβάμαι πως θα σ’ απογοητεύσω Ναυαγέ! Μήτε κι εμείς οι Αρχαίοι βασανιζόμασταν απ’ το ερώτημά σου ... Ουδέποτε διανοηθήκαμε πως είναι δυνατόν οι άνθρωποι να πάψουν ν’ αλληλοσπαράσσονται σφαγιωδώς. Γιατί; Διότι, λέγαμε, «Πόλεμος πατήρ πάντων άλλους τους κάνει ελεύθερους κι άλλους δούλους άλλους θεούς κι άλλους ανθρώπους».

-Μα το κατ’ αλήθεια ζην, που μού ‘λεγες;

-Δεν ήταν για μάς αλήθεια η ειρήνη, ουδόλως δε μια πανανθρώπινη τοιούτη. Ήμασταν άκρως ρεαλιστές Ναυαγέ! Κι αν αλήθεια μας ήταν η Πόλη, οι πολίτες μας ήταν απαρέγκλιτα οπλίτες. Μα στάσου πρώτα να σού ιστορήσω το πως εγώ ανέτειλα στους ιστορικούς ορίζοντες ... κι ίσως έτσι βρεις μιαν άκρη απ’ τα ψελλίσματά μου.

(συνεχίζεται)

0........................
1.Βγαίνει απ' το σπίτι του. Τα συννεφιασμένα πλήθη πηγαινοέρχονται αμίλητα
2.Η σιωπή εκεί που δεν την περιμένουμε.
3.Σε ποιούς ανήκει ο λόγος;
4.Είχα κάποτε ένα φίλο,
5.Πώς παίζεις με ό,τι σού δίνεται χωρίς να σού ανήκει;
6.Ο επιθεωρητής Τζιράρ ξαναχτυπά!
7.Ο επιθεωρητής Τζιράρ ξαναχτυπά!
8.Ο επιθεωρητής Τζιράρ ξαναχτυπά!

9.Ο επιθεωρητής Τζιράρ ξαναχτυπά!
10.Ο επιθεωρητής Τζιράρ ξαναχτυπά!
11.Ο επιθεωρητής Τζιράρ ξαναχτυπά!
12.Ο επιθεωρητής Τζιράρ ξαναχτυπά!
13.Ο επιθεωρητής Τζιράρ ξαναχτυπά!
13.5.Πίσω στα θρανίααααααααα!!!
14.Ο επιθεωρητής Τζιράρ ξαναχτυπά!
15.Ο επιθεωρητής Τζιράρ ξαναχτυπά!
16.Ο επιθεωρητής Τζιράρ ξαναχτυπά!
17.Ο επιθεωρητής Τζιράρ ξαναχτυπά!

18.Aναζητήσεις

19.Aκόμα και οι βρυκόλακες μελαγχολούν.
20.Ο επιθεωρητής Τζιράρ ξαναχτυπά!
21.Προς άρσιν ορισμένων παρεξηγήσεων
(και δημιουργία νέων.)

22.Ο επιθεωρητής Τζιράρ ξαναχτυπά!
23.Οι αιχμάλωτες λέξεις
24......................
25.Ευχές...
26.
27.Πέρα από το Άτομο.
28
29
30
31
32.Ο επιθεωρητής Τζιράρ ξαναχτυπά!
33.«The last moment belogs to us
- that agony is our triumph »

34.Γλώσσα Ζωντανή, Γλώσσα Επιτηρούμενη
35
36.ΠΕΡΙ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ ΚΙ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ
 
Γιάννης Ιωαννίδης