[01] In Memoriam I.V. Stalin (+1953)
- Γ.Δ. Ιωαννίδης

[02] Tο ένα και τα πολλά πρόσωπα
τού Ηλία Πετρόπουλου (+2003) - Χ. Γιαννακόπουλος

[03] Ένοχος Αθωότητας: ο Νίκος Καρούζος (+1990)
- Γ.-Ι. Μπαμπασάκης
[04] Ο Λόγος και η Λέξη: Μπενί Λεβ
ί (1945-2003) - Ελένη Καρρά
[05] Mαρία Κάλλας: Έζησε για τη ν
τέχνη, έζησε για τον έρωτα (Γ.-Ι. Μπαμπασάκης)
[06] Τα τελευταία ποιήματα
του Μπουκόφσκι - Χ. Γιαννακόπουλο

________________________

[01] Σχόλιο στο βιβλίο τού Ζιλ Ντωβέ
''Έκλειψη κι επανεμφάνιση..." (Γ.Δ. Ιωαννίδης)


[02] Περί Πολέμου-ΜΕΡΟΣ 1(Dr DADA)

[03] Περί Πολέμου-ΜΕΡΟΣ 2(Dr DADA)

[04] Μάζα και Ιστορία - σχόλιο στο
ομώνυμο βιβλίο τού Κώστα Παπαϊωάννου (Θ. Ζιάκας)


[05] Επιστολή στα "Παιδιά τής Γαλαρίας"
- περί κομμουνισμού και δημοκρατίας (Γ.Δ. Ιωαννίδης)


[06] Εισαγωγή στο βιβλίο τού Άσγκερ Γιόρν
"Αγριότητα, Βαρβαρότητα Πολιτισμός" (Γ.Δ. Ιωαννίδης)


[07] Διευκρίνηση προς τους επισκέπτες
τού Happy Few (οι happy few)


[08] Μια παγίδα ονόματι Dogville (Γ.Δ. Ιωαννίδης)


[10] Βαρυσήμαντη Ανακοίνωση τής Π.Α.Ε.Happyfew για το τριλεκτικό ποδόσφαιρο

[11] Ας μιλήσουμε για την ουσία (Υβ Λε Μανάκ)

[12] Tι είνι Γιουρτή; (Γιάννους)

[13] Άλλο "εξηγώ", άλλο "κατανοώ" κι άλλο
"γνωρίζω" κ. Νανόπουλε (Γ.Δ. Ιωαννίδης)


[14] Μάρλον Μπράντο - Αναζητώντας
την Αγάπη - [Γ. Ι. Μπαμπασάκης]

[15] Η ΔΙΕΘΝΗΣ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΩΘΕΙ!

[16]Σχόλιο στο βιβλίο «Η παλιά και η νέα θεότητα.
Μια συζήτηση για την ιδεολογία ανάμεσα στον Παν. Κονδύλη και στο περιοδικό Σημειώσεις»

[17]Ο ΠΟΙΗΤΗΣ, Ο ΙΗΣΟΥΣ
ΚΑΙ Η ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΗΣ ΚΤΙΣΗΣ

[18]ΝΙΚΟΛΑΣ ΚΑΛΑΣ
Η ΤΕΧΝΗ ΚΑΙ Η ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗΣ

[19]Νικόλας Κάλας
(δεν έχει σημασία πότε γεννήθηκε και πότε πέθανε, είναι παρών)

[20] Ομιλία για το «Αυτοείδωλον εγενόμην.»

 

 

 

 

Ο Λόγος και η Λέξη
Μπενί Pierre Victor Λεβί (1945-2003)

από τον Μάη του ΄68 στον Λεβινάς

 

Στο Παρίσι, πνέουν άνεμοι λέξεων, συλλαβές υπαρξιστικών αναζητήσεων αντιλαλούν στις όχθες του Σηκουάνα, γενειοφόροι νεαροί με παντελόνια καμπάνες βουτάνε βαθιά στα έγκατα του Λόγου, του Σημείου και του Είναι.

Είναι αρχές της δεκαετίας του ΄70. Ο Ζαν Πωλ Σαρτρ, σύμβολο όχι μόνο της φιλοσοφικής αναζήτησης αλλά και των έντονων συζητήσεων, των διαδηλώσεων και της πνευματικότητας που εξέρχεται του γυάλινου πύργου για να αγωνιστεί υπέρ οραμάτων και ιδεολογιών, έχει ραντεβού σε ένα από τα συνηθισμένα του στέκια, το "La Coupole"
.
Ο νεαρός όμως τον οποίο θα γνωρίσει εκείνη τη μέρα, σε κλίμα ευφορίας και έντονης ανταλλαγής απόψεων, παραγγέλνοντας μύδια και λευκό κρασί, δεν είναι ένας τυχαίος θαυμαστής του «δάσκαλου».

Πρόκειται για έναν αδύνατο εικοσιπεντάρη, που συστήνεται ως Πιέρ Βικτόρ και είναι ήδη γνωστός στην εξεγερμένη νεολαία της εποχής ως ένας από τους πλέον ευφυείς αρχηγούς της διωκόμενης από την αστυνομία μαοϊκής ομάδας, της Προλεταριακής Αριστεράς (GP - Gauche Proletarienne). Γι αυτό εξάλλου στρέφεται στον καθιερωμένο πια, και σεβαστό απ΄ όλους, υπαρξιστή φιλόσοφο, τον οποίο, όπως έχει ομολογήσει ο ίδιος ο στρατηγός Ντε Γκολ, κανείς δεν μπορεί να φυλακίσει.

Οι σύντροφοί του στην Προλεταριακή Αριστερά και διευθυντές του εντύπου της ομάδας, οι Ζαν Πιερ Λε Νταντέκ και Μισέλ Λεμπρί, έχουν συλληφθεί, το «Δίκαιο του Λαού» κινδυνεύει να κλείσει και ο Σαρτρ δέχεται όχι μόνο να προσφέρει ως ασπίδα το όνομά του για τη διάσωση της εφημερίδας, αλλά κατεβαίνει και την μοιράζει και ο ίδιος στα Champs Elysees.

Είναι το πρώτο βήμα σε μια φιλοσοφική φιλία που εξελίχτηκε σε πνευματικό σκάνδαλο και σημάδεψε το τέλος μιας εποχής.

Εν αρχή είναι ο Λόγος,
Εισερχόμενος στην αίθουσα, Δαιμόνιος, παγώνει τον Χρόνο. Η ροή της Ιστορίας αντιστρέφεται, πριν από τον Χάιντεγκερ, πριν κι από τον Πλάτωνα ακόμα, εκεί, στον Τόπο του Πριν, όταν ο άνθρωπος έχει διασχίσει την αχανή έρημο της φιλοσοφίας και των στείρων εποχών, εκεί συναντάται με το Όνομα που δεν προφέρεται.
Ιδανικός, Αιώνιος Αναγνώστης, Πιστός στη Λέξη όσο κανείς,
μετουσιώνεται στον ιδανικό Μη Αναγνώστη, αιώνιο άπιστο της Λέξης.
Ο Λόγος προδίδει.
Ο Λόγος φλέγει
Και φλέγεται.

Μες το ίδιο το Μηδέν του γηραιού, υπαρξιστή φιλοσόφου,
ένα μπιγκ μπαγκ, μια λάμψη, σατανική ή θεία;
Θεός ή Διάβολος;
Πλάστης και πλάσμα του Φιλοσόφου, γεννά φως ή σκοτάδι.
Ο Ζαν Πωλ, τυφλός ήδη και γέρος, βλέπει μες από τα μάτια του, και δέχεται να ελπίσει. Εκείνος που κήρυξε την έσχατη ελευθερία σ΄ έναν κόσμο χωρίς ελπίδα, που εξήγγειλε το τέλος της ελπίδας, του Θεού, του Καλού και του Κακού, κάθε ηθικής και κάθε φόρμας, διολισθαίνει σ΄ έναν Καντ κι ακόμα πιο βαθιά, εξαναγκάζεται
Να ελπίσει.

Η ιστορία λέει ότι ο Μπενί Λεβί γεννήθηκε στο Κάιρο το 1945, σπούδασε φιλοσοφία με τον Αλτουσέρ στο Παρίσι, πρωτοστάτησε στις πιο εξτρεμιστικές φοιτητικές ομάδες τη δεκαετία του ΄60 αλλά και μετά τον Μάη του ΄68, διέσχισε την δυνητική εκείνη Άνοιξη των ανατροπών ως Πιερ Βικτόρ, και μ΄ εκείνο το όνομα, χωρίς χαρτιά και διωκόμενος, γνώρισε τον Σαρτρ και ξεκίνησε έτσι το μακρύ ταξίδι του προς τον υπαρξισμό και πέρα απ΄ αυτόν.
Τη στιγμή που ο Σαρτρ από την πλευρά του αναλαμβάνει τη διεύθυνση της μαοϊκής εφημερίδας, αναλαμβάνει συγχρόνως μια σχέση που θα κλονίσει, περισσότερο ίσως από κάθε έρωτα, την ίδια του την φιλοσοφική ύπαρξη και υπόσταση, θέτοντάς τον, προς το τέλος της ζωής του, ενώπιον του πρωταρχικού ερωτήματος περί της ύπαρξης του Θεού.

Το 1972, ο Σαρτρ ιδρύει την Liberation. Ο Λεβί συντάσσει το κείμενο της παρουσίασης.

Φλογερά παγωμένος, ο νεαρός φιλόσοφος που έχει εγκαταλείψει εν τω μεταξύ το επαναστατικό του ψευδώνυμο, ουδέποτε ενδιαφέρθηκε να εγκατασταθεί αναπαυτικά στα σαλονάκια που του άνοιξαν, διαδοχικά, η επαναστατική του φήμη όταν ο Μάης έγινε μόδα, η σχέση του με τον Σαρτρ όταν ο Σαρτρ απορροφήθηκε από το κατεστημένο, ή οι ακαδημαϊκές του περγαμηνές όταν οι Παρισινοί φοιτητές στριμώχνονταν για να γραφτούν στις παραδόσεις του.

Οι συζητήσεις του με τον Σαρτρ, όταν δημοσιεύτηκαν στο Nouvel Observateur το 1980, προκάλεσαν στους γαλλικούς πνευματικούς κύκλους πραγματικό σκάνδαλο: κατάπληκτοι οπαδοί αλλά και πνευματικοί του αντίπαλοι, από την Σιμόν ντε Μπωβουάρ και τον Ραϋμόν Αρόν, μέχρι τους χιλιάδες νέους που ορκίζονταν στο όνομα του, τον έβλεπαν αίφνης, σ΄ εκείνους τους τελευταίους φιλοσοφικούς διαλόγους της ζωής του, να υποχωρεί υπό τη λεκτική γοητεία και δύναμη του γραμματέα του (ο Σαρτρ ήταν πλέον τυφλός και υπαγόρευε τα κείμενά του στον Λεβί) και να αναθεωρεί ορισμένες από τις βασικές του αρχές. Να παραδέχεται για παράδειγμα ότι η άποψη που είχε διατυπώσει στους Συλλογισμούς περί του Εβραϊκού ζητήματος, ότι η εβραϊκή ταυτότητα γεννάται μέσα από το βλέμμα του Άλλου, η έννοια δηλαδή του «φαντασιακού Εβραίου» θα πρέπει να παραχωρήσει τη θέση της σε μιαν «εβραϊκή πραγματικότητα» που βρίσκεται πέρα από τα δεινά τα οποία έχει προκαλέσει ο αντισημιτισμός στους Εβραίους.

Επίσης, τον παρακολουθούν να γοητεύεται από την ιδέα του μεσσιανισμού, αλλά και να φλερτάρει με την ιδέα ότι τελικά η Πράξη απαιτεί, ή προϋποθέτει, την ύπαρξη ελπίδας χωρίς την οποία αναιρείται και η ίδια.

"Ο Βικτόρ", γράφει η Μπωβουάρ στο βιβλίο της Η Τελετή των Αποχαιρετισμών, "αντί να βοηθήσει τον Σαρτρ να εμπλουτίσει την σκέψη του, τον πίεζε να την απαρνηθεί". Ένας «αποσαρτροποιημένος» Σαρτρ, τα λουλούδια όταν τα αφήσανε όλα ν΄ ανθίσουν χωρίς κανένας ανθόκηπος να υπάρξει, έστω και φαντασιακά, στον κόσμο, κι ένας Λεβί που παίρνει μαζί του τα κείμενα της Τορά και του Ταλμούδ, εγκαταλείποντας το Παρίσι για να δημιουργήσει στην Ιερουσαλήμ το Ινστιτούτο Μελετών του Λεβινάς?

Παραμένοντας μέχρι τέλους αδιάφορος προς τα «στρατοδικεία» που στήνουν οι πνευματικοί κύκλοι σε όσους ξεφεύγουν από το βολικό μέσον όρο της συμβατικής διανόησης, ανοίκειος προς τους αριστερούς κύκλους του Ισραήλ τους οποίους ξένιζε ένας μελετητής των θρησκευτικών κειμένων και εξίσου ξένος προς τους θρησκευτικούς κύκλους καθότι επίμονα φιλόσοφος και αντισιωνιστής, ο Μπενί Λεβί ουδέποτε ξέπεσε στο επίπεδο να απολογηθεί.
Ούτε να εξηγήσει.

«Πνευματικός τρομοκράτης», όπως είχε αυτοχαρακτηριστεί, προκαλούσε ανατροπές με κάθε του σκέψη. «Ο αθεϊσμός είναι μεγαλειώδης όταν αποδέχεται τη μεταφυσική». Ο Λεβί ήταν μεγαλειώδης επειδή αποδέχτηκε να Είναι.

Πέθανε στις 15 Οκτωβρίου στην Ιερουσαλήμ. Ήταν 58 ετών.

Ελένη Καρρά


Έργα του Benny Levy.

On a raison de se revolter (Έχουμε δίκιο να επαναστατούμε) με το ψευδώνυμο Pierre Victor, σε συνεργασία με τους Jean-Paul Sartre και Philippe Gavi, Gallimard, collection « La France sauvage », 1974.

Visage continu, La pensee du Retour chez Emmanuel Levinas, (Συνεχές Πρόσωπο, Η σκέψη της Επιστροφής στον Εμμανουέλ Λεβινάς)- editions Verdier, 1998.

L'Espoir maintenant, Les entretiens de 1980. Jean-Paul Sartre et Benny Levy, (Η Ελπίδα τώρα, Οι συζητήσεις του 1980)- Ζαν-Πωλ Σαρτρ και Μπενί Λεβί)- ed. Verdier, 1991.

Le Logos et la lettre, Philon d'Alexandrie en regard des pharisiens, (Ο Λόγος και το Γράμμα, Φίλων ο Αλεξανδρινός και οι Φαρισαίοι)- ed. Verdier, 1988.

Le Nom de l'homme, dialogue avec Sartre, (Το Όνομα του Ανθρώπου, διάλογος με τον Σαρτρ)- ed. Verdier, 1984.

Le Meurtre du pasteur, Critique de la vision politique du monde, (H δολοφονία του Πάστορα, Κριτική της πολιτικής οπτικής του κόσμου) ed. Verdier- Grasset, collection « Figures », 2002.

Etre Juif, υπό έκδοση στις εκδόσεις Verdier.