[4]POETRY BOX[1] [2][3]
 
 


Από το βιβλίο της Δήμητρας Κωτούλα «Τρεις νότες για μια μουσική» εκδ. Νεφέλη. Μία λυρική φωνή απογυμνωμένη από συναισθηματισμό ή αισθητισμό χωρίς να της λείπει ούτε η θερμότητα ούτε το κάλλος. Υπάρχει ένα πολύ απροσδιόριστο στοιχείο στην ποίηση για το οποίο δεν μπορείς να βρείς αποδείξεις. Αυτό το στοιχείο θα το ονόμαζα για να συννενοηθούμε «ειλικρίνεια» (δεν έχει σημασία εδώ το στυλ ή η σχολή, η ιδιόλεκτος στην οποία ανήκει ο ποιητής ούτε αν είναι σούπερ πειραματικός ή κινείται σε γνωστές φόρμες). Στην περίπτωση της Κωτούλα σημαίνει πως όταν λέει ένα «μπλε μοναδικό» αυτό το μπλε την έχει δηλητηριάσει.


Τοπιογραφίες, II


Είναι ένα πλάσμα ιερό
Απείθαρχο.
Δεν ξέρω να έχει ηλικία.
Ανελέητο
στην εμμονή να μην επαληθεύει
την αγαστή αιθρία των συνθηκών
τις ίδιες του τις τελειότητες.
Ποτέ δεν θα έχεις
-αυτό το θαύμα –
ακέραια μιλήσει
τη σπαρμένη ήλιους και πουλιά γλώσσα του.
Μετρώ
Λιγοστεύουν γύρω μου τα μετρήσιμα πράγματα.
Όλα όσα άντεξαν μέχρι το τέλος ζεστά
χωρίς να ενδίδουνε στα ταπεινωτικά
πλην επαρκώς συγκινημένα νεύματα
μιας κάποιας αξιομνημόνευτης ποιητικής-

Μέχρι βαθιά ταράζεται η θάλασσα.
Τα τελευταία κυκλάμινα του χειμώνα γίνονται χώμα.
Αν αναρωτιέμαι γι’αυτήν την ελιά
είναι γιατί στον ανύποπτο χρόνο του συντελεσμένου θαύματος
και το παραμικρό δάκρυ διεκδικεί την αιώνια μνεία του
γιατί το δάκρυ της ορέγεται ψυχρό
μιαν άλλη πιο οριστική ανθοφορία.
Ανυπεράσπιστος
στη σφοδρότητα αυτού του συναισθήματος
πέφτω στα γόνατα
και τη φιλώ.

Τώρα θα είναι ο καιρός που θα μπορούσε να συμβεί η σύμπτωση.
Τώρα χρειάζεται να επικαλεστείς.
 Να ψάλεις.

Είναι σχεδόν σαν γάμος
Υπάρχει ένα τέτοιο φως.

Όχι
Στην έξαψη της φλόγας
Ή την παραφορά της ομορφιάς
αλλά-

Ανάμεσα σε θάνατο και θάνατο
τι ήταν αυτό που έφεγγε
πικρό
και που πικρό
κρατήθηκε στο μάτι που κοιτάζει
η ακατάσχετη αιμάτωση
από ένα μπλε μοναδικό.

Θέλω να αισθανθείς αυτό το μπλε
Χρώμα της άρνησης και της απόλυτης αφοσίωσης
και τίποτα άλλο
πως έζησε μέσα μου όλη αυτή τη νύχτα
τη σκληρή αγωνία
για τίποτα άλλο έξω από αυτό
και πως μεγάλωνε σκορπίζοντας μέσα μου
φτιάχνοντας μέσα μου ακέραια τη λέξη.

Θέλω να αισθανθείς αυτό το μπλέ
χρώμα της μοναξιάς και της αβεβαιότητας
και τίποτα άλλο
ενώ ο αέρας και η γη φλογίζονται
σε μια αγοραία έξαψη της τύχης
ένας στροβιλισμός μες την ερεθισμένη ατμόσφαιρα
που δεν την κατοικεί πουθενά.
Και πρέπει εγώ να σου το πω
να πρέπει να ονοματίσω τη συνάντηση
αφού αυτή τη νύχτα ένα χρώμα
κι εκείνο το κάτι το αιώνιο
που οριστικά έχουμε χάσει μέσα του-

Αδύνατο να το ακούω άλλο.

Η γλώσσα μας απομακρύνει αμετάκλητα από ό,τι είμαστε
και κάθε λέξη είναι ένας άλλος τόπος
κάτι που μετατοπίζεται
εύγλωττο και βλοσυρό σ’αυτό
πιο ακέραια
πιο τυφλά από το μάτι.
Και πουθενά μέσα στα πράγματα γαλήνη δεν υπάρχει.
Και πουθενά μέσα στα χρώματα αυτό το μπλε.
Και τίποτε δε σώζεται ονοματίζοντάς το
Ούτε καν αυτές οι λέξεις
που σου τις λέω –απόψε-
παράξενα συγκινημένος
παρασυρμένος από αυτό
και πως μεγάλωνε
μια τρυφερή σπάταλη δύναμη
σκορπίζοντας μέσα μου.

Πέταλα ανθηρού φωτός ναρκοθετούν πυρπολώντας
Την επιθυμία.
Ο λέοντας ήλιος ανάβει τις ακτίνες του
δαγκάνοντας τα αδιάφορα αγκάθια ενός βάτου
και

Τίποτε δε θα σου έδιναν αυτές οι λέξεις
πέρα απ’την καθαρή ενατένιση ενός χρώματος.
Και τίποτε δε θα σου έδιναν αυτές οι λέξεις
πέρα από έναν απρόβλεπτο ορίζοντα
που είναι η άρνησή μας να πιστέψουμε
ότι κάποτε μας διέψευσαν.

Και σαν να μην ήτανε ποτέ αυτές οι λέξεις.

Και σαν να μην ήτανε ποτέ αυτό το μπλέ.

Αλλά άφησέ το να τρέμει
ένας χρυσός συναγερμός από αντανακλάσεις του φωτός
μια εξαίσια διαδοχή αντικατοπτρισμών
το αρχαίο λίκνο όλων των πιθανοτήτων.

Πικροδάφνες λιάζονται χαλαρωμένες
κυματίζοντας στον έλληνα ήλιο
Ακακίες ανοίγουν χαμηλά
ως και τον τελευταίο σπόρο
στη δόξα που απλώνεται πέρα από μας.
Ο μαρτιάτικος άνεμος μας τυλίγει σφιχτά και ζεστά.
Η μέρα τραγουδάει το φως της μέρας.
Ψάλλει ο αέρας
Και κάθε κλώνος γίνεται αδιόρατα πιο φωτεινός
αποκτώντας φτέρωμα.

Άφησέ το να τρέμει
μια ολότητα ευάλωτη από πικρό μοναδικό
ένας γάμος
ο γυμνός γάμος της ώρας
και του πράγματος που είναι στην ώρα του.

Τι όμορφη
τι όμορφη
που είναι η ψυχή της φυλής
όταν τη ραίνουν με λευκά άνθη.

Ο θάνατος κι αν είναι
δεν είναι παρά
μια ανεπαίσθητη μετατόπιση
ο αφανής βηματισμός
από αυτόν εδώ τον παράδεισο
στον ουράνιο.

Δύο ποιηματα της Mary Oliver.

Η Mary Oliver είναι μια φυσική ρομαντική ποιήτρια μέσα στο σύγχρονο τοπίο της Αμερικάνικης ποίησης. Στην ποίησή της που αναγνωρίζει ως προγόνους της τον William Blake και τον Walt Whitman, το απρόσιτο «άλλο» του φυσικού κόσμου και η επιθυμία της συγχώνευσης ή συμμετοχής σε αυτό, συνυπάρχουν με την αμφιβολία για την αξιοπιστία της ανθρώπινης συνείδησης, από όπου πηγάζει και η γλώσσα που χρησιμοποιεί.

Η Mary Oliver γεννήθηκε το 1935 στο Maple Heights του Ohio. Η πρώτη συλλογή της κυκλοφόρησε το1963.>>>>

Τοπιογραφίες, II >>>
Από το βιβλίο της Δήμητρας Κωτούλα «Τρεις νότες για μια μουσική» εκδ. Νεφέλη. Μία λυρική φωνή απογυμνωμένη από συναισθηματισμό ή αισθητισμό χωρίς να της λείπει ούτε η θερμότητα ούτε το κάλλος. Υπάρχει ένα πολύ απροσδιόριστο στοιχείο στην ποίηση για το οποίο δεν μπορείς να βρείς αποδείξεις. Αυτό το στοιχείο θα το ονόμαζα για να συννενοηθούμε «ειλικρίνεια» (δεν έχει σημασία εδώ το στυλ ή η σχολή, η ιδιόλεκτος στην οποία ανήκει ο ποιητής ούτε αν είναι σούπερ πειραματικός ή κινείται σε γνωστές φόρμες). Στην περίπτωση της Κωτούλα σημαίνει πως όταν λέει ένα «μπλε μοναδικό» αυτό το μπλε την έχει δηλητηριάσει.>>>

Σύγχρονες Αναγνώσεις Ποίησης>>> 
φιλοξενήθηκαν στο φιλοσοφικό café Dasein την πρώτη κυριακή κάθε μήνα. Στις συναντήσεις που πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο του α’ κύκλου (Ιαν.-Ιουν. 2007) ένας ή περισσότεροι ποιητές επεξεργάστηκαν μία όψη του ποιητικού φαινομένου με εισήγηση, οπτικοακουστικό υλικό και ανάγνωση   αντιπροσωπευτικών ποιημάτων που θεματοποιούσαν την προβληματική τους.
Το κοινό που συναπάρτισαν συγγραφείς, ποιητές, μεταφραστές  και άνθρωποι του γραπτού λόγου ανταποκρίθηκε με ενστάσεις και τοποθετήσεις, ολοκληρώνοντας το στίγμα του εγχειρήματος: την συλλογική διερεύνηση της “νέας ανάγνωσης” της ποίησης ως προϋπόθεση της σύγχρονης γραφής.
Μετά το τέλος των συζητήσεων νέοι δημιουργοί είχαν την δυνατότητα να διαβάσουν ποιήματά τους μπροστά σε ένα εξειδικευμένο κοινό. >>> 

Η κοινότητα των πολεμιστών II : η κοινότητα των θεμελιωτών >>> (16/44)Το κείμενο αυτό του Marcus Steinweg αποτελεί συστατικό στοιχείο του έργου “U-Lounge” του Thomas Hirschhorn για την έκθεση «Ο Μεγάλος Περίπατος» του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης ( Αθήνα, 2006) >>>

Οπισθόφυλλο, της Κατερίνας Ηλιοπούλου στο poema.gr

poetrymailbox Κατερίνα Ηλιοπούλου