[4]POETRY BOX[1] [2][3]


 Ο Κύκνος

Τον είδες, οληνυχτίς να κατρακυλά στο σκοτεινό ποτάμι;
Τον είδες να αναδύεται το πρωί μέσα στην ασημένια αύρα-
Μια αγκαλιά λευκά άνθη,
Μια τέλεια εξέγερση από μετάξι και λινό καθώς έσκυβε
μέσα στην αιχμαλωσία των φτερών του:  ένας σωρός από χιόνι, μια δέσμη κρίνων,
Να δαγκώνει τον αέρα με το μαύρο του ράμφος;
Τον άκουσες να σφυρίζει και να καλεί
Μια διαπεραστική σκοτεινή μουσική-σαν τη βροχή που μαστιγώνει τα δέντρα-σαν ένα καταρράχτη που σκίζει τα μαύρα βράχια;
Και τον είδες, στο τέλος, κάτω απ’τα σύννεφα-
Ένας λευκός σταυρός να διασχίζει τον ουρανό τα πόδια του
Σαν μαύρα φύλλα, τα φτερά του να σκορπίζουν τη λάμψη του ποταμού;
Κι ένιωσες μέσα στην καρδιά σου, πως ανήκε σε κάθε τι;
Και κατάλαβες επιτέλους τι να την κάνεις την ομορφιά;
Και άλλαξες τη ζωή σου;

 

 

The Swan
Did you too see it, drifting, all night, on the black river?
Did you see it in the morning, rising into the silvery air -
An armful of white blossoms,
A perfect commotion of silk and linen as it leaned
into the bondage of its wings; a snowbank, a bank of lilies,
Biting the air with its black beak?
Did you hear it, fluting and whistling
A shrill dark music - like the rain pelting the trees - like a waterfall
Knifing down the black ledges?
And did you see it, finally, just under the clouds -
A white cross Streaming across the sky, its feet
Like black leaves, its wings Like the stretching light of the river?
And did you feel it, in your heart, how it pertained to everything?
And have you too finally figured out what beauty is for?
And have you changed your life?

 

Μικρό Καλοκαιρινό Ποίημα που Αγγίζει το Θέμα της Πίστης

Κάθε καλοκαίρι
Αφουγκράζομαι και κοιτάζω
Κάτω από του ήλιου τον μπρούτζο κι ακόμη
κάτω από το σεληνόφως, αλλά δεν μπορώ να ακούσω

τίποτα, δεν μπορώ να δω τίποτα—
ούτε τις χλωμές ρίζες να σκάβουν, ούτε τους χλωρούς μίσχους να ορθώνονται,
ούτε τα φύλλα
να βαθαίνουν τις υγρές τους πτυχώσεις,

ούτε τους θυσάνους του καλαμποκιού να ωριμάζουν,
ούτε τις φλούδες, ούτε τους καρπούς.
Κι όμως
κάθε μέρα,

τα φυλλωμένα χωράφια
ψηλώνουν και μεστώνουν--
πράσινα φορέματα που μεγαλώνουν μες τη νύχτα,
λουσμένα στο μετάξι.

Κι έτσι, κάθε καλοκαίρι,
σαν μάρτυρας αποτυγχάνω, τίποτα δεν είδα--
κι ακόμα είμαι κουφή
στον ρυθμικό παλμό των φύλλων,

στον χτύπο των ποδιών του φίκου που κατέρχονται--
όλα αυτά
συμβαίνουν
πέρα από κάθε ορατή απόδειξη ή ψίθυρο αισθητό.

Γι αυτό λοιπόν, ας έρθει το απροσμέτρητο.
Ας αγγίξει το ακατάληπτο την πόρπη των σπονδύλων μου.
Ας έρθει ο άνεμος να αποσυρθεί μέσα στα δέντρα,
και το μυστήριο που κρύβεται στη σκόνη

να σκορπιστεί στον αέρα.
Πως θα μπορούσα να κοιτάξω οτιδήποτε σ’αυτό τον κόσμο
και να με καταλάβει ρίγος, να σφίξω με τα χέρια την καρδιά μου;
Γιατί να φοβηθώ;

Ένα πρωί
μέσα στον πράσινο ωκεανό των φύλλων
η κυψέλη του όμορφου κορμιού του καλαμποκιού
θα είναι σίγουρα εκεί.

Little Summer Poem Touching the Subject of Faith
Every summer
I listen and look
under the sun's brass and even
into the moonlight, but I can't hear

anything, I can't see anything --
not the pale roots digging down, nor the green stalks muscling up,
nor the leaves
deepening their damp pleats,

nor the tassels making,
nor the shucks, nor the cobs.
And still,
every day,

the leafy fields
grow taller and thicker --
green gowns lofting up in the night,
showered with silk.

And so, every summer,
I fail as a witness, seeing nothing --
I am deaf too
to the tick of the leaves,

the tapping of downwardness from the banyan feet --
all of it
happening
beyond any seeable proof, or hearable hum.

And, therefore, let the immeasurable come.
Let the unknowable touch the buckle of my spine.
Let the wind turn in the trees,
and the mystery hidden in the dirt

swing through the air.
How could I look at anything in this world
and tremble, and grip my hands over my heart?
What should I fear?

One morning
in the leafy green ocean
the honeycomb of the corn's beautiful body
is sure to be there.

“West wind”, 1999 Houghton Mifflin Co. Boston,

Η Mary Oliver είναι μια φυσική ρομαντική ποιήτρια μέσα στο σύγχρονο τοπίο της Αμερικάνικης ποίησης. Στην ποίησή της που αναγνωρίζει ως προγόνους της τον William Blake και τον Walt Whitman, το απρόσιτο «άλλο» του φυσικού κόσμου και η επιθυμία της συγχώνευσης ή συμμετοχής σε αυτό, συνυπάρχουν με την αμφιβολία για την αξιοπιστία της ανθρώπινης συνείδησης, από όπου πηγάζει και η γλώσσα που χρησιμοποιεί.

Γεννήθηκε το 1935 στο Maple Heights του Ohio. Η πρώτη συλλογή της κυκλοφόρησε το1963. Από τότε έχει εκδώσει πολλές ποιητικές συλλογές αλλά και δοκίμια και πεζά. Έχει τιμηθεί με το National Book award για το New and selected Poems (1992) και το Pulitzer prize για το American Primitive (1983) καθώς και άλλες διακρίσεις. Μέχρι το 2001 δίδασκε στο Bennington College και τώρα ζει στo Provincetown, Massachusetts. (links: www.poets.org, www.english.uiuc.edu/maps/ (modern american poetry)

Δύο ποιηματα της Mary Oliver.

Η Mary Oliver είναι μια φυσική ρομαντική ποιήτρια μέσα στο σύγχρονο τοπίο της Αμερικάνικης ποίησης. Στην ποίησή της που αναγνωρίζει ως προγόνους της τον William Blake και τον Walt Whitman, το απρόσιτο «άλλο» του φυσικού κόσμου και η επιθυμία της συγχώνευσης ή συμμετοχής σε αυτό, συνυπάρχουν με την αμφιβολία για την αξιοπιστία της ανθρώπινης συνείδησης, από όπου πηγάζει και η γλώσσα που χρησιμοποιεί.

Η Mary Oliver γεννήθηκε το 1935 στο Maple Heights του Ohio. Η πρώτη συλλογή της κυκλοφόρησε το1963.>>>>

Τοπιογραφίες, II >>>
Από το βιβλίο της Δήμητρας Κωτούλα «Τρεις νότες για μια μουσική» εκδ. Νεφέλη. Μία λυρική φωνή απογυμνωμένη από συναισθηματισμό ή αισθητισμό χωρίς να της λείπει ούτε η θερμότητα ούτε το κάλλος. Υπάρχει ένα πολύ απροσδιόριστο στοιχείο στην ποίηση για το οποίο δεν μπορείς να βρείς αποδείξεις. Αυτό το στοιχείο θα το ονόμαζα για να συννενοηθούμε «ειλικρίνεια» (δεν έχει σημασία εδώ το στυλ ή η σχολή, η ιδιόλεκτος στην οποία ανήκει ο ποιητής ούτε αν είναι σούπερ πειραματικός ή κινείται σε γνωστές φόρμες). Στην περίπτωση της Κωτούλα σημαίνει πως όταν λέει ένα «μπλε μοναδικό» αυτό το μπλε την έχει δηλητηριάσει.>>>

Σύγχρονες Αναγνώσεις Ποίησης>>> 
φιλοξενήθηκαν στο φιλοσοφικό café Dasein την πρώτη κυριακή κάθε μήνα. Στις συναντήσεις που πραγματοποιήθηκαν στο πλαίσιο του α’ κύκλου (Ιαν.-Ιουν. 2007) ένας ή περισσότεροι ποιητές επεξεργάστηκαν μία όψη του ποιητικού φαινομένου με εισήγηση, οπτικοακουστικό υλικό και ανάγνωση   αντιπροσωπευτικών ποιημάτων που θεματοποιούσαν την προβληματική τους.
Το κοινό που συναπάρτισαν συγγραφείς, ποιητές, μεταφραστές  και άνθρωποι του γραπτού λόγου ανταποκρίθηκε με ενστάσεις και τοποθετήσεις, ολοκληρώνοντας το στίγμα του εγχειρήματος: την συλλογική διερεύνηση της “νέας ανάγνωσης” της ποίησης ως προϋπόθεση της σύγχρονης γραφής.
Μετά το τέλος των συζητήσεων νέοι δημιουργοί είχαν την δυνατότητα να διαβάσουν ποιήματά τους μπροστά σε ένα εξειδικευμένο κοινό. >>> 

Η κοινότητα των πολεμιστών II : η κοινότητα των θεμελιωτών >>> (16/44)Το κείμενο αυτό του Marcus Steinweg αποτελεί συστατικό στοιχείο του έργου “U-Lounge” του Thomas Hirschhorn για την έκθεση «Ο Μεγάλος Περίπατος» του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης ( Αθήνα, 2006) >>>

Οπισθόφυλλο, της Κατερίνας Ηλιοπούλου στο poema.gr

poetrymailbox Κατερίνα Ηλιοπούλου

 

Κατερινα Ηλιοπούλου