Η Συνδιάσκεψη της Ερέτριας
Εγώ δεν ήμουν εκεί

 

«Δεν έχουμε συνταγές, ούτε οριστικά αποτελέσματα. Το μόνο που προτείνουμε είναι μια συλλογική πειραματική έρευνα σε ορισμένες κατευθύνσεις.»

 

Εγώ δεν ήμουν εκεί, τουλάχιστον με την υλική μου διάσταση. Δεν ταξίδεψα, δεν άκουσα μουσική, δεν έφαγα, δεν ήπια, δεν ήπια, δεν κάπνισα, δεν άκουσα, δεν είπα, δεν είδα, δεν πέρασα θάλασσα. Το μόνο που ξέρω, και το γνωρίζω καλά, είναι ο δρόμος που σε φέρνει από την Αθήνα στην Ερέτρια μέσω Ωρωπού. Ακόμα γνωρίζω το όνομά μου, κάποιες βασικές ανάγκες μου, την εικόνα μου στον καθρέφτη της τουαλέτας κάθε πρωί, και έχω συγκρατήσει τις αλλαγές που φέρνει ο χρόνος όπως αυτές αποτυπώνονται στο ύψος των δέντρων κάπου μεταξύ εθνικής οδού και παραλίας Μαρκοπούλου Ωρωπού. Ακόμα μπορώ να σας πω μερικά από τα ονόματα των πορθμείων που κυκλοφορούν πέρα δώθε στον Ευβοϊκό και φέρνουν τον εκδρομέα από την Αθήνα στην Εύβοια και αντίστροφα. Η αλήθεια είναι ότι προσπάθησα να βρω έστω έναν στίχο για να πάρει ώθηση το πληκτρολόγιο, αλλά επί ματαίω ο κόπος. Ούτε το ποτήρι που είναι δεξιά μου και έχει γεμίσει για δεύτερη φορά βλέπω να με σπρώχνει στην ποιητική πλευρά της βιβλιοθήκης μου. Το σίγουρο πάντως είναι ότι εγώ δεν ήμουν στη συνδιάσκεψη, τουλάχιστον με την υλική μου διάσταση.

Θα μπορούσα όμως να μιλήσω με αρκετή ακρίβεια, αν αυτό κρινόταν αναγκαίο, για το κλίμα της Ερέτριας και της ευρύτερης περιοχής, για το αρχαιολογικό της μουσείο καθώς και για τον δρόμο (!) που οδηγεί στο καταφύγιο του Γιάννη, εκεί δηλαδή όπου έγιναν τα πνευματικά όργια και καταστρώθηκαν οι επόμενες κινήσεις μας. Δεν το θεωρώ κακό αν και η αλήθεια είναι ότι πλέον δεν πιστεύω στο αυστηρό πρόγραμμα και ούτε θεωρώ την άτεγκτη λογική ως πανάκεια. Είναι καιρός τώρα που ο δρόμος με οδηγεί στο Κλισύ. Εκεί η Νυς περιμένει τυλιγμένη στην τεμπελιά, στην απάθεια και την ξενοιασιά της. Και είναι, αδέρφια, η μεγαλύτερη αλήθεια ότι ο σπόρος του πνεύματος για να καρπίσει, έχει ανάγκη από αυτές τις τρεις αξίες της ζωής. Αλίμονο, το νόημα δεν βρίσκεται κρυμμένο στα στατιστικά μεγέθη, στις κεντρικές και τις επικρατούσες τιμές, στους συντελεστές συσχέτισης ή στο t-test. Εγώ πάντως δεν κατάφερα να βρεθώ στη συνδιάσκεψη της Ερέτριας, τουλάχιστον με την υλική μου διάσταση. Με κράτησε η Αχαΐα δέσμιο.

«Να βρεις δεν είναι τίποτε. Το δύσκολο είναι να προσθέσεις στον εαυτό σου αυτό που βρήκες», έλεγε ο συνομιλητής του κ. Τεστ και αυτό με κάνει να σκεφτώ ότι όντως η μεγαλύτερη αξία στους ανθρώπους βρίσκεται σ' εκείνο το χαμόγελο που θα σου χαρίσουν, σε ένα τους θερμό βλέμμα και κυρίως στη νυχτερινή, πνευματική ναυσιπλοΐα που θα κάνεις μαζί τους για το κυνήγι των λέξεων και των νοημάτων, όλα αυτά που θα σου προσφέρουν και θα μπορέσεις να βρεις. Αν τώρα είσαι ικανός να τα οικειοποιηθείς, αυτό είναι άλλο ζήτημα αλλά το πιο σπουδαίο. Ναι, παιδιά, ζούμε για τον Έρωτα, την Ποίηση και το Παιχνίδι. Ζούμε γιατί αξίζει να ανταλλάσσουμε εμπειρίες του πνεύματος - κι εγώ δεν ήμουν εκεί. Και ως γνωστόν, οι πιο όμορφες αναμνήσεις είναι οι πιο σύντομες. Αυτές οι ώρες που πέρασαν στην Ερέτρια. Αφήνω την αιωνιότητα στους άλλους και κρατάω τη στιγμή, τα λίγα έγχρωμα στιγμιότυπα του βίου μου που θα με περιέχουν όταν θα κάνω την ανασκόπηση. Αυτή την Ερέτρια, το δικό μας Κλισύ τηρουμένων των αναλογιών, δεν κατόρθωσα να το φτάσω. Και αν το ανώτατο όριο των πνευματικών διεργασιών είναι η δημιουργία ιδεών, τότε η Ερέτρια οφείλει να αναχθεί στη σφαίρα των ιδεών. Και φυσικά Ίκαρε, Γιάννη, Μπάμπη, Ελένη, Θάνο, Αλέξη, Νίκο: Ναι, ναι, ναι REALISATION DE LA PHILOSOPHIE!

Εγώ, Αλέξη, ήταν σαν να ήμουν εκεί και σώματι!

 

 
 
Ο Ειδικός τής Γενικότητας