HOLLOW SKY ΝΕΧΤ 35
 

Γλυκειά ζωή!
ή
«Ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε, κι ό,τι αρπάξει ο κ…ς  μας»

Πρόσφατα ένας καλός φίλος χρειάστηκε, για λόγους ανωτέρας βίας, να περάσει λίγες (ευτυχώς!) μέρες σ’ ένα από αυτά τα «πολυτελή» θέρετρα, όπου ανθούν οι «οργανωμένες διακοπές». Με φρίκη διαπίστωσε ότι οι συνάνθρωποί μας, που στοιβάζονται εκειμέσα, καλούνται να ψυχαγωγηθούν και γενικότερα να ζήσουν μέσα σε συνθήκες «στρατόπεδου συγκέντρωσης» σε ό,τι αφορά τουλάχιστον την απόλυτη ομοιομορφία τους και τον καταναγκαστικό τους χαρακτήρα. Όπως ήταν φυσικό, απόρησε: πώς είναι δυνατόν άνθρωποι να πληρώνουν αδρά ποσά για κάτι τέτοιο;

Δυστυχώς τα πράγματα είναι απλά. Ας αναρωτηθούμε: Πώς περνάει γενικότερα τη ζωή του ο σύγχρονος «μέσος» άνθρωπος;

Αφιερώνει κάπου 10 ώρες καθημερινά στη δουλειά, συνήθως μέσα σε συνθήκες όπου ευδοκιμούν οι επικύψεις, οι κλίκες, ο ζαμανφουτισμός, η … ευγενής άμιλλα (ποιός θα φάει ποιόν), κ.λπ.

Έπειτα, πέφτει ψόφιος για καμμιά ωρίτσα ώστε να πάρει δυνάμεις και … να την αράξει στον καναπέ για να δει τηλεόραση.

Αν δεν έχει παιδιά, απολαμβάνει την … ελευθερία ν’ αλλάζει κανάλια όποτε αυτός γουστάρει. Κι αν πάλι έχει παιδιά, συνήθως τα στέλνει με ήσυχη συνείδηση (;) σε διάφορες «δραστηριότητες» για να μην τα έχει μέσα στο πόδια του.

Τις περισσότερες φορές απολαμβάνει «έτοιμο φαγητό» μ’ ένα τηλεφώνημα και συνήθως το καταβροχθίζει μόνος του.

Παρασκευές και Σάββατα βράδυ, α! όλα κι όλα, τότε «ξεδίνει»: τρέχει σε διάφορα μπαράκια ή σκυλάδικα, όπου, αφού φροντίσει να φορέσει τα «πρωτότυπα» υφασμάτινα στολίδια του, που κατασκευάζονται σε βιομηχανική αλυσσίδα, στοιβάζεται με παρομοίους του «μοναδικούς» τύπους υπό τους εκκωφαντικούς ήχους διαφόρων ειδών μουσικής, που τον σπρώχνουν να πίνει και να φλερτάρει ζωωδώς … πράγμα για το οποίο συχνά καμαρώνει κιόλας.

Κάθε 1460 μέρες ψηφίζει (ω ναι!), εάν ψηφίζει πια, τους ίδιους και τους ίδιους σε μια παρωδία πολιτικού βίου.

Και βέβαια, πάει και διακοπές, αν έχει χρήματα (αλλά κι αν δεν του βρίσκονται, τα φιλανθρωπικά ιδρύματα που λέγονται Τράπεζες, του δανείζουν με το αζημίωτο για να κάνει το κέφι του). Στοιβάζεται σε παραλίες, που πλέον δεν διαφέρουν και πολύ η μια από την άλλη, πασαλείβεται με αντιηλιακά, μοστράρει μοδάτα γυαλιά ηλίου για να κρύβει τα μάτια του, «παίζει» με το άλλο φύλο σύμφωνα με τα χιλιάδες must, που έχει στο μεταξύ αποστηθίσει από τα life style περιοδικά (τη βοηθεία πάντοτε ειδικών σεξοψυχολόγων), ρίχνει άφθονες τούφες όσο ο ήλιος είναι ψηλά και τα βράδια συχνάζει σε μπαράκια ή σκυλάδικα όπου … βλέπε παραπάνω.

Με λίγα λόγια, μιλάμε για ένα τύπο ανθρώπου εθισμένο σε συνθήκες «στρατόπεδου συγκέντρωσης», όπου ο αριθμός κάθε κρατουμένου έχει αντικατασταθεί από τον αριθμό της πιστωτικής του κάρτας. Γιατί λοιπόν να κάνει κάτι διαφορετικό όταν «διακόπτει»;

Να λοιπόν που γι’ άλλη μια φορά (βλ. το βιβλίο «Πολιτισμός χωρίς συνείδηση», του J.R. Saul, εκδόσεις Ροές) αποδεικνύεται ότι ο Ναζισμός κέρδισε τον πόλεμο!

Ή μήπως κέρδισε ένα πόλεμο ήδη κερδισμένο από τους Φαραώ;

Φρικτό; Φρικτό!

Σωστό;

Εδώ μας θέλω!

Γιάννης Ιωαννίδης